Γράφει η Μαρίνα Κρητικού
Οι άνθρωποι αλλάζουν, όσο κι αν δεν το πιστεύουμε. Αν σκεφτούμε τον εαυτό μας, 3 χρόνια πίσω, θα δούμε ότι δεν σκεφτόμασταν το ίδιο, ούτε είχαμε τις ίδιες απόψεις σε κάποια πράγματα. Συνεπώς και οι άνθρωποι γύρω μας αλλάζουν, χωρίς όμως η αλλαγή αυτή να είναι πάντα η καλύτερη. Αλλάζουν λόγω συγκυριών, βιωμάτων, αλλάζουν επειδή ο χρόνος περνά και τους αφήνει τα σημάδια του. Δεν αλλάζουν όμως επειδή το θέλουμε ή θα τους το επιβάλλουμε εμείς.
Αντίθετα, αλλάζουν όταν αλλάξουμε εμείς. Αυτή η φράση, αν και ακούγεται οξύμωρη, κρύβει μεγάλες αλήθειες! Συνηθίζουμε να πέφτουμε στην μεγάλη παγίδα της αλλαγής! Για παράδειγμα, γνωρίζουμε καινούριους ανθρώπους και συνάπτουμε μαζί τους διάφορες σχέσεις, φιλικές, ερωτικές κλπ.
Παρά το γεγονός ότι πολλές συμπεριφορές δεν μας αρέσουν πάνω τους, εμείς πιστεύουμε ότι με τον καιρό θα αλλάξουν! Στην ίδια παγίδα πέφτουμε και με τα πρόσωπα του συγγενικού μας περιβάλλοντος. Περιμένουμε από τους άλλους να αλλάξουν.
Πόσο εφικτό είναι το παραπάνω; Μια «μαγική» λύση που θα βοηθήσει είναι να αλλάξουμε εμείς πρώτοι αντί να περιμένουμε από τους άλλους την αλλαγή. Αλλάζοντας εμείς τρόπο σκέψης, αλλά και συμπεριφορά, “αναγκάζουμε” τους άλλους γύρω μας να αλλάξουν κι εκείνοι.
Όσο εμείς μένουμε σταθεροί στις θέσεις μας, οι άλλοι γύρω μας που δεν “βλέπουν” ή βλέπουν με άλλα γυαλιά το πρόβλημα, δεν κινητοποιούνται ούτε αλλάζουν θέση. Μπορεί εμείς να τους φωνάζουμε (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά εκείνοι βλέπουν μπροστά τους τοίχο και φορούν την πανοπλία τους να αμυνθούν.
Η οικογένεια, αλλά και όλα τα συστήματα στα οποία είμαστε κομμάτι τους, μοιάζουν σαν το ντόμινο. Όταν μετακινηθεί ένα τουβλάκι, συμπαρασύρει όλα τα υπόλοιπα μαζί του χωρίς αυτή η κίνηση να μπορεί να ανακοπεί. Τις περισσότερες φορές βέβαια, αυτή μας η αλλαγή μέχρι να κινητοποιήσει την υπόλοιπη οικογένεια, βρίσκει αντιστάσεις.
Τα άλλα μέλη μας έχουν συνηθίσει σε έναν συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς και αντίδρασης και όταν αυτό δεν υπάρχει πια, επειδή αντιλαμβάνονται και εκείνοι ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο μπορεί να αντιδράσουν έντονα. Για παράδειγμα, ίσως συνηθίζαμε μέχρι τώρα να ικανοποιούμε πρώτα τις ανάγκες και τα θέλω των άλλων και αν υπήρχε χρόνος για εμάς τότε ίσως καλύπταμε μία δική μας ανάγκη.
Αυτό βλέπουμε ότι δεν μας καλύπτει πια και το αλλάζουμε. Αυτή μας η αλλαγή όμως “αναγκάζει” τα άλλα μέλη της οικογένειας να σεβαστούν και τις δικές μας ανάγκες, κάτι που ίσως τους χαλάει την ρουτίνα της καθημερινότητας.
Εκείνη την περίοδο ίσως μας καταλογίσουν ότι γίναμε εγωιστές και δεν τους αγαπάμε πια ή θέλουμε να τους κρατάμε σε απόσταση. Μέχρι να προσαρμοστούν σε αυτή την αλλαγή αντιστέκονται, καθώς “αναγκάζονται”, χωρίς οι ίδιοι να το έχουν επιδιώξει, αλλά στο τέλος προσαρμόζονται! Συνεπώς αν θέλουμε να κάνουμε κάποιον άλλον να αλλάξει, το κλειδί είναι να αλλάξουμε εμείς!
