Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Έρωτες σαν χιόνι.
Έρωτες παράξενοι, εύθραυστοι κι ονειρικοί συνάμα.
Αφετηρίες πάλλευκες σαν νιφάδες, που καταλήγουν σκιές με μαύρο φόντο.
Ψυχές μ’ορθάνοιχτα φτερά.
Ψυχές – λιακάδες.
Έρωτες εορτάζοντες, με φώτα στολισμένοι.
Έρωτες – μεθύσια, γιομάτοι ποιητικές συγκινήσεις.
Ευλογημένες σιωπές, πλεγμένα δάχτυλα, κορμιά λυτά σαν απολήξεις.
Η γοητεία του ασπρόμαυρου κι εκείνο το γκρίζο που σ’αρέσει.
Οι ψεύτικες αναπαραστάσεις στον τοίχο, τα περιστέρια, τα μυρώνια.
Ο καταλάθος κόσμος, οι νύχτες που γίνηκαν το καταφύγιό μας.
Οι απροβάριστοι οργασμοί, οι γρίφοι, οι δρόμοι της ψυχής σου.
Τα ποιήματα που μιλούν για ανθρώπους που έφυγαν, η πρώτη σου ματιά όταν ξυπνάς κι η τελευταία σαν κοιμάσαι.
Το πέρσι που έσβησε, αντάμα με την πληγωμένη μας τη νιότη.
Το παιδικό χεράκι που χάζευες στο τρένο.
Όλα τα παιδικά χεράκια του κόσμου.
Όλα._
Οι λογισμοί, τα όνειρα.
Η στεναχώρια της μάνας.
Τα έρημα παγκάκια και τα δέντρα που τα σκεπάζουν.
Τα πέντε γράμματα π’ορίζουν τ’όνομά σου, εκείνο το πρώτο «Α», που μοιάζει μ’αρχή του κόσμου.
Η σύμπραξη, η αυταπάτη, η έξοδος, η νίκη.
Όλα._
