Γράφει η Εύα Καρρά
Κάποτε, η ανάγκη μου να με καταλάβουν, με έβγαλε εκτός εαυτού.
Έτρεχα πίσω από επιβεβαιώσεις, εξηγήσεις, δεύτερες ευκαιρίες, «δείξε τους», «πες τους», «κάν’ τους να καταλάβουν».
Έγινα κουραστικά προβλέψιμη. Μια γυναίκα που εξαντλούνταν στο να αποδεικνύει την αξία της.
Να φωνάζει «είμαι εδώ» σε ανθρώπους που δεν άκουγαν. Ή που δεν ήθελαν να ακούσουν.
Κι ύστερα ήρθε μια σιωπή. Σαν προσωπική επανάσταση.
Σταμάτησα να εξηγώ.
Σταμάτησα να πείθω.
Σταμάτησα να δικαιολογώ τον εαυτό μου.
Και τότε έγινε το θαύμα.
Βρήκα εμένα.
Χωρίς φίλτρα.
Χωρίς “μήπως είμαι υπερβολική”.
Χωρίς την ανάγκη να χωρέσω στις αφηγήσεις των άλλων.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.
Η ζωή δεν είναι δικαστήριο, κι εσύ δεν είσαι κατηγορούμενη.
Ό,τι δεν κατάλαβαν, δεν ήταν δικό σου φορτίο.
Όποιος δεν είδε, ήταν απλώς τυφλός στην αξία σου.
Και η αλήθεια είναι μία:
Όταν σταμάτησα να αποδεικνύω ποια είμαι, βρήκα ποια είμαι.
Και μου άρεσε. Επιτέλους.
