Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Η αγάπη δεν φυλακίζει. Δεν κόβει φτερά. Δεν απαιτεί να μικρύνεις για να νιώσεις «αρκετή».
Αν χρειάστηκε να σιωπάς για να μη θυμώσει,
αν δίσταζες να μιλήσεις γιατί θα παρεξηγηθεί,
αν μετρούσες τις λέξεις σου για να μη φανείς “πολύ”…
τότε δεν ήταν αγάπη.
Ήταν έλεγχος ντυμένος με τρυφερότητα.
Ήταν ανάγκη για εξουσία, μεταμφιεσμένη σε φροντίδα.
Ήταν φόβος, κι όχι δέσιμο.
Αυτός που σε αγαπάει, σε θέλει δυνατή.
Σε θέλει να λάμπεις.
Να έχεις άποψη.
Να σηκώνεσαι όταν πέφτεις, χωρίς να περιμένεις να σε μαζέψει.
Να μπορεί να σε κοιτάξει στα μάτια και να πει: «Σε θαυμάζω, όχι γιατί με χρειάζεσαι, αλλά γιατί με επιλέγεις.»
Η αγάπη δεν είναι έλεγχος. Δεν είναι ζήλια. Δεν είναι “πού πας”, “με ποιους μιλάς”, “γιατί φόρεσες αυτό”.
Η αγάπη είναι εμπιστοσύνη. Είναι χώρος. Είναι δύναμη.
Και ναι — όποιος σε αγαπάει αληθινά,
θέλει να σε βλέπει να γίνεσαι η πιο δυνατή εκδοχή του εαυτού σου.
Όχι να σε κουμαντάρει.
Όποιος σε θέλει ελεγχόμενη, απλώς σε φοβάται.
Και δεν έχεις καμία δουλειά δίπλα σε κάποιον που σε φοβάται,
αντί να σε σέβεται.
