Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν είμαι από αυτούς που θα μείνω σε ένα παραμύθι μόνο και μόνο επειδή μου το αφηγείσαι όμορφα. Δεν θα δεχτώ να υπάρχω σε μια πραγματικότητα που την έπλασες για να καλύψεις τους φόβους σου και τις ανασφάλειές σου. Ήθελα κάτι αληθινό. Κάτι που να αντέχει τον χρόνο, τα λάθη, τις ατέλειες.
Αλλά εσύ; Επέλεξες να κρατήσεις τα μάτια σου κλειστά και να φτιάξεις μια ιστορία που σε βόλευε. Μια αλήθεια που έμοιαζε με ψέμα κάθε φορά που τα λόγια σου δεν ταίριαζαν με τις πράξεις σου. Μια αλήθεια γεμάτη υποσχέσεις που έμειναν μετέωρες, γιατί τελικά ποτέ δεν τόλμησες να τις στηρίξεις.
Κι εγώ, ξέρεις, κουράστηκα να προσπαθώ να καταλάβω. Κουράστηκα να γεμίζω τα κενά με υποθέσεις και δικαιολογίες. Να σε υπερασπίζομαι ακόμα και όταν ήξερα ότι μου έκρυβες πράγματα. Γιατί έτσι είναι η αγάπη, ξέρεις; Σου δίνει το θάρρος να παραβλέπεις τα ψεγάδια. Αλλά κάποια στιγμή τελειώνει κι αυτό το θάρρος.
Δεν μπορώ να ζήσω σε μια αλήθεια που είναι αποκλειστικά δική σου. Όταν με κράτησες δίπλα σου με λόγια όμορφα και σχέδια για το μέλλον, πίστεψα πως το εννοούσες. Αλλά η αλήθεια σου δεν ήταν παρά μια φούσκα που έσκασε την πρώτη φορά που έπρεπε να δείξεις θάρρος.
Και ξέρεις τι κατάλαβα; Ότι όταν εσύ επέλεξες να υπάρχω στην αλήθεια σου, εγώ έπρεπε να επιλέξω να ζήσω στη δική μου. Γιατί δεν μπορώ να είμαι κομμάτι μιας ιστορίας που φτιάχτηκε μόνο για να βολεύει τις αδυναμίες σου.
Αποφάσισα να πάρω πίσω τον εαυτό μου. Να σταματήσω να περιμένω να γίνεις αυτή που μου υποσχέθηκες ότι θα είσαι. Δεν είναι αδυναμία. Είναι σεβασμός προς εμένα. Γιατί αν έμαθα κάτι από όλο αυτό, είναι πως η αγάπη δεν είναι να χάνεις τον εαυτό σου σε μια ψεύτικη αλήθεια.
Αν κάποτε το καταλάβεις, ίσως να είναι αργά. Αλλά δεν πειράζει. Κάποια μαθήματα τα παίρνεις αργά, όταν πλέον οι άνθρωποι έχουν φύγει. Εγώ επέλεξα να ζω στη δική μου αλήθεια, χωρίς να χρειάζεται να παρακαλάω για το αυτονόητο. Και αν με ψάξεις ξανά, να ξέρεις πως θα με βρεις εκεί που οι λέξεις δεν είναι κούφιες και οι πράξεις έχουν νόημα.
