Γράφει η Ελένη Σάββα
Βλέπω το ηλιοβασίλεμα.
Πόσο όμορφο, τι ωραία που είναι η δύση του ηλίου σκέφτομαι, σαν να κρύβει μέσα της ένα τέλος και μια καινούρια αρχή.
Σιγά σιγά ο ήλιος χάνεται, βάζει ένα τέλος στο φωτεινό κομμάτι της μέρας.
Χάνεται αργά, όμορφα, σιωπηλά.
Έτσι δεν είναι όλα τα τέλη;
Όχι, δεν μιλάω για το επιφανειακό τέλος που δίνουμε συχνά σε καταστάσεις.
Μιλάω για το τέλος, το πραγματικό τέλος που βάζουμε μέσα μας. Μιλάω για την στιγμή που αποφασίζουμε ότι θα μπει τελεία, θα κλείσει το κεφάλαιο.
Ίσως να ‘ναι από τις πιο δύσκολες στιγμές μας.
Ν’αποδεχτείς ότι κάτι τελείωσε, και να το αφήσεις μια για πάντα.
Μια για πάντα να φύγει από μέσα σου, να σταματήσει να σε βασανίζει κάθε πρωινό.
Να σταματήσει να σου χαλάει κάθε όμορφη αυγή.
Ωστόσο, ένα τέλος είναι πάντα μια αρχή.
Μικρή, μεγάλη, σημαντική, δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει πως αρχίζεις.
Προχωράς, δεν μένεις στάσιμος και δεν αφήνεις τη ζωή να ξεφύγει.
Ίσως το ξεκίνημα να είναι όσο δύσκολο και το τέλος. Θέλει δύναμη, θαρρος, μεγάλη προσπάθεια.
Είναι μεγάλο βήμα να μην σου περνάνε απ’ το μυαλό τα πισωγυρίσματα.
Είναι ένας μικρός όμορφος αγώνας το ξεκίνημα, μα πίστεψε με σ’ανταμίβει στη πορεία!
Αξίζει να ξεκινήσεις με χαμόγελο. Αξίζει να βλέπεις το ήλιοβασιλεμα και την αυγή, και να τα θαυμάζεις εξίσου. Καθετί στη ζωή μας είναι όμορφο κι αξίζει. Πάρε λίγα μόνο λεπτά να το σκεφτείς. Και θα βλέπεις πια τον ουρανό με άλλο μάτι.
