Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
Έρχεται εκείνη η μέρα που τραντάζεται σύσσωμο το είναι σου, το σύμπαν σου, ο κόσμος σου.
Και είτε βγαίνεις από αυτό το μάτι του κυκλώνα αλώβητος, με λίγες χαρακιές πίσω στην πλάτη, εκεί που είχες τα φτερά, είτε σε σωριάζει στο πάτωμα να μετράς ανθρώπους, παρουσίες και απουσίες.
Όσο για εκείνα τα φτερά σου τι να πω;
Φτάνει το αίμα που βλέπω να τρέχει από τα χείλη σου.
Έρχεται εκείνη η μέρα της ζωής σου που νιώθεις και δεν νιώθεις.
Σαν να έγινες διάφανος σαν άνθρωπος.
Φτιαγμένος από άλλο υλικό.
Δεν είναι στέρεο, δεν είναι υγρό.
Είναι κάτι σαν πηλός.
Έγινες άνθρωπος έτοιμος να πλαστεί ξανά από την αρχή.
Έρχεται εκείνη η μέρα που νιώθεις ότι ο κόσμος δεν χωρά πια στην φούχτα σου, μεγάλωσε.
Αλλά μίκρυναν οι άνθρωποι.
Νιώθεις να ζεις σε μια αχανή απεραντοσύνη που όμως δεν σε χωρά.
Και έτσι εύπλαστος όπως έγινες, ψάχνεις να βρεις πατήματα γερά, να ξανασταθείς όρθιος, να ξαναχτίσεις το μέσα σου από την αρχή χωρίς μπετά που μπάζουν από παντού.
Και έτσι διάφανος όπως έγινες, ψάχνεις εκείνο το φως που θα πέσει μέσα σου και εσύ σαν πρίσμα θα το μεταμορφώσεις σε χρώματα πολύχρωμα.
Ξέρεις κάτι φίλε μου;
Μην σταματήσεις να ψάχνεις και να πιστεύεις.
Γιατί αυτό που επιθυμείς ή ονειρεύεσαι, όπως θες πες το, γίνεται μόνο όταν το πιστεύεις πραγματικά!
Σήκω, σκούπισε τα φτερά σου και το αίμα από τις πληγές σου.
Έχεις και άλλες μάχες να δώσεις.
Έχεις και άλλες πληγές να κλείσεις.
Και έχεις ακόμα περισσότερα χαμόγελα να χαρίσεις!
Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή μωρό μου.
Να το θυμάσαι!
