Γράφει η Κική Γ.
Ποιος μπορεί να υποστηρίξει πως είναι τέλειος και ποιος μπορεί να εγγυηθεί το για πάντα; Το δύσκολο είναι να παλέψεις με τον εαυτό σου, ώστε με αξιοπρέπεια να κρατήσεις μια σχέση, σεβόμενος την επιλογή σου και το ταίρι σου.
Συνήθως στην αρχή, όλα είναι ιδανικά- γιατί υπάρχει η αναμμένη φλόγα-όλα φαντάζουν τέλεια και ο ενθουσιασμός είναι εμφανής. Το ζευγάρι ζει έναν παθιασμένο έρωτα, φτερουγίζει η καρδιά, παραληρούν τα κορμιά, παραμερίζεται η λογική.
Σιγά σιγά όμως αυτά ξεθωριάζουν, οι χαρακτήρες “αποκαλύπτονται” και αρχίζει η σχέση να δοκιμάζεται. Βγαίνουν στο φως τα ελαττώματα, φαίνονται οι αντοχές και η διάθεση να παραμεριστούν οι διαφωνίες και να αρχίσουν να μπαίνουν τα γερά θεμέλια. Εκεί είναι που ο καθένας ζυγίζει τα αισθήματα του, αχνό κοιτά το μέλλον, κρατά τα καλά στοιχεία του άλλου και αγωνίζεται.
Δεν τα παρατά, δεν χρεώνει συνεχώς το άλλο του μισό, δεν ψάχνει παράπλευρες λύσεις. Από τη στιγμή που θα αποφασίσει να ανοίξει έστω και μια χαραμάδα στην καρδιά του, αρχίζει ο κατήφορος, οι δικαιολογίες, τα ψέματα και φυσικά τελειώνει η σχέση. Η σχέση αφορά δύο και ο ένας πρέπει να κοιτά τον άλλο στα μάτια.
Ο τρίτος πάντα περισσεύει και δεν είναι απαραίτητα ο ένοχος. Ο υπαίτιος είναι αυτός που του επέτρεψε να μπει στη ζωή του. Ξέρετε όλες οι πόρτες ανοίγουν από μέσα. Επίσης το κρασί πίνεται και νερωμένο.
Δεν γίνεται μονά ζυγά δικά μας, δεν γίνεται πάντα να φταίνε οι άλλοι. Δεν θα μειωθεί το μπόι μας, αν ξεφτιλίσουμε κάποιες φορές τον εγωισμό μας και πάψουμε να ταΐζουμε τη ματαιοδοξία μας. Εκείνο που θα αυξηθεί σίγουρα είναι το ανάστημα μας. Απλή η εξίσωση, δικές μας οι αποφάσεις.
