Γράφει ο Πέτρος Θεοδωρόπουλος
Είναι εύκολο να μιλάς απ’ έξω. Να κρίνεις, να σχολιάζεις, να λες «εγώ δεν θα το έκανα έτσι», «αν ήμουν στη θέση σου…», «εγώ τα είχα πει».
Αλλά δεν ήσουν εδώ.
Δεν ήσουν όταν πάλευα να κρατήσω τα κομμάτια μου στη θέση τους. Όταν έκανα επιλογές χωρίς να ξέρω αν είναι σωστές ή λάθος, αλλά έπρεπε να τις κάνω. Όταν το «πάμε» ήταν μόνο στον ενικό, γιατί το «μαζί» είχε ήδη χαθεί κάπου στις στροφές.
Τώρα τι θες;
Να μου πεις πως δεν έκανα σωστά; Πως θα μπορούσα αλλιώς; Πως το δικό σου «αν ήσουν εσύ» θα ήταν καλύτερο;
Δεν έχει σημασία.
Γιατί δεν ήσουν εσύ.
Γιατί εγώ έμεινα να το παλέψω. Με λάθη, με σωστά, με πείσμα, με ό,τι είχα και ό,τι δεν είχα.
Αν μπορούσες καλύτερα, ας ήσουν εδώ να το κάνουμε μαζί.
Αλλά δεν ήσουν.
Κι εγώ δεν έχω χρόνο για αχρείαστα «στα έλεγα εγώ».
Ξέρω τι έκανα. Ξέρω τι πέρασα. Ξέρω πως στάθηκα όρθιος ακόμα κι όταν όλα τραβούσαν προς τα κάτω.
Και το τελευταίο που χρειάζομαι τώρα είναι κάποιος να μου εξηγήσει τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά από το ασφαλές παρατηρητήριό του.
Η ζωή δεν είναι θεωρία. Δεν είναι υποθετικά σενάρια, δεν είναι όμορφα λόγια εκ των υστέρων.
Η ζωή είναι επιλογές. Είναι ρίσκα. Είναι να αναλαμβάνεις την ευθύνη και να ζεις με τις συνέπειες.
Και αν κάτι έμαθα, είναι πως όποιος δεν στάθηκε δίπλα μου όταν έπρεπε, δεν έχει λόγο για το πώς πορεύομαι τώρα.
Κράτα τις υποδείξεις για σένα.
Γιατί εγώ τουλάχιστον προσπάθησα.
