Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Υπάρχουν βλέμματα που σε καλωσορίζουν. Και βλέμματα που σε αποχαιρετούν πριν καν το καταλάβεις.
Κάποια βλέμματα ήταν υπόσχεση. Και κάποια άλλα αποχαιρετισμός.
Στην αρχή δεν ξέρεις να τα ξεχωρίζεις. Όλα μοιάζουν ίδια. Ένα βλέμμα που μένει λίγο περισσότερο πάνω σου, ένα χαμόγελο που καθυστερεί μισό δευτερόλεπτο παραπάνω, μια σιωπή που γεμίζει τον χώρο χωρίς να χρειάζεται λέξεις.
Και κάπου εκεί γεννιέται κάτι.
Μια αίσθηση ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι τυχαίο. Ότι μέσα σε εκείνα τα μάτια υπάρχει μια υπόσχεση. Μια προοπτική. Μια ιστορία που μπορεί να ξεκινήσει.
Τα βλέμματα άλλωστε δεν ξέρουν να λένε ψέματα εύκολα. Δεν έχουν τον χρόνο να σκεφτούν τι πρέπει να δείξουν. Εκείνη τη στιγμή φανερώνουν ακριβώς αυτό που νιώθει ο άνθρωπος απέναντί σου.
Γι’ αυτό και τα εμπιστεύεσαι.
Γιατί όταν κάποιος σε κοιτά με εκείνη τη ζεστασιά, πιστεύεις ότι κάτι αληθινό βρίσκεται μπροστά σου. Ότι μέσα σε εκείνη τη ματιά υπάρχει χώρος για σένα. Ότι ίσως αυτός ο άνθρωπος θα μείνει.
Μόνο που δεν είναι όλα τα βλέμματα ίδιες υποσχέσεις.
Μερικά κουβαλούν κάτι άλλο. Ένα τέλος που δεν έχει ειπωθεί ακόμα. Μια απόσταση που μεγαλώνει πριν ακόμη γίνει ορατή. Ένα βλέμμα που, αν το προσέξεις καλά, δεν σε συναντά πραγματικά.
Απλώς περνά από πάνω σου.
Και τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις.
Το ίδιο βλέμμα που κάποτε έμοιαζε με αρχή, μπορεί κάποια στιγμή να μοιάζει με αποχαιρετισμό. Όχι γιατί άλλαξαν τα μάτια, αλλά γιατί άλλαξε το συναίσθημα που κρυβόταν πίσω τους.
Κάποτε σε κοιτούσε και ένιωθες ότι σε βλέπει.
Μετά σε κοιτούσε και ένιωθες ότι σε θυμάται.
Και στο τέλος σε κοιτούσε σαν να σε αποχαιρετά χωρίς να το πει.
Εκεί βρίσκεται ίσως η πιο αθόρυβη στιγμή μιας σχέσης.
Όταν καταλαβαίνεις ότι κάτι τελείωσε πριν ειπωθεί. Όταν βλέπεις μέσα στα μάτια του άλλου την απόσταση που δεν θέλει ακόμη να παραδεχτεί.
Και τότε θυμάσαι την αρχή.
Εκείνη την πρώτη ματιά που έμοιαζε με υπόσχεση.
Μόνο που τώρα ξέρεις κάτι που τότε δεν μπορούσες να καταλάβεις.
Δεν είναι όλα τα βλέμματα αρχή.
Κάποια είναι απλώς ο πιο ήσυχος τρόπος να σου πουν αντίο.
