Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Γιατί να σε κρατήσει;
Δεν φοβάται να σε χάσει. Δεν τρέμει στην ιδέα της απουσίας σου. Δεν παλεύει να σε πείσει να μείνεις. Στέκεται εκεί, ψύχραιμος, ατάραχος, σαν να μην παίζεται τίποτα.
Και γι’ αυτό ακριβώς τον θέλεις πιο πολύ.
Γιατί η απόστασή του σε τρελαίνει. Γιατί σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ήσουν ποτέ αρκετή. Γιατί θέλεις να του λείψεις, να τον κάψεις, να τον φέρεις στο σημείο να μην μπορεί να φανταστεί τη ζωή του χωρίς εσένα.
Αλλά δεν θα συμβεί.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν καίγονται. Δεν δένονται. Δεν παλεύουν.
Ξέρουν πώς να φεύγουν. Ξέρουν πώς να κλείνουν πόρτες χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξέρουν πώς να σε ξεγράφουν σαν να μην υπήρξες ποτέ.
Και το χειρότερο;
Τους ερωτεύεσαι ακριβώς γι’ αυτό.
Γιατί το αδιάφορο βλέμμα τους γίνεται πρόκληση. Γιατί το «δεν σε χρειάζομαι» τους το ακούς σαν «προσπάθησε να με κάνεις να σε χρειαστώ».
Μόνο που δεν θα το κάνουν.
Εσύ θα παίζεις τα πάντα. Θα καις γέφυρες για χάρη τους. Θα δίνεις κομμάτια του εαυτού σου, περιμένοντας έστω μια στιγμή πανικού στα μάτια τους.
Αλλά δεν θα έρθει ποτέ.
Γιατί όταν δεν φοβάται να σε χάσει, σημαίνει ότι ποτέ δεν σε είχε στ’ αλήθεια.
Κι εσύ… εσύ είχες ήδη χάσει από την αρχή.
