Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Ξέρεις τι χρειάζεται για να εξαφανιστείς χωρίς λέξη; Τίποτα.
Κανένα θάρρος, καμία ευθύνη, καμία απολύτως μαγκιά. Μόνο ένα κινητό που δεν θα απαντήσει ποτέ ξανά, ένα προφίλ που θα μείνει ανενεργό, κι ένας άνθρωπος που θα ψάχνει απαντήσεις εκεί που δεν υπάρχει καμία.
Γιατί αυτό είναι το ghosting. Η πιο φτηνή, η πιο εύκολη, η πιο δειλή έξοδος.
Δεν άντεξες να πεις «δεν θέλω». Δεν τόλμησες να πεις «δεν μου βγαίνει». Δεν είχες την αξιοπρέπεια να πεις ένα «τελείωσε».
Απλά εξαφανίστηκες.
Άφησες τον άλλον να αμφισβητεί κάθε του λέξη, κάθε του πράξη, να αναρωτιέται τι έκανε λάθος. Κι αυτό είναι το πιο χυδαίο. Το να ξέρεις ότι αφήνεις πίσω σου έναν άνθρωπο να παλεύει με σενάρια στο κεφάλι του, χωρίς να του δίνεις καν το δικαίωμα να μάθει την αλήθεια.
Το ghosting δεν είναι «δεν ήμουν έτοιμος». Δεν είναι «δεν ήξερα τι ήθελα». Δεν είναι «φοβήθηκα μήπως πληγώσω».
Είναι απλά δειλία.
Γιατί ο άνθρωπος που έχει στοιχειώδη αξιοπρέπεια, ο άνθρωπος που σέβεται έστω και λίγο τον άλλον, θα πει το γαμημένο «δεν θέλω».
Θα βγει μπροστά και θα το τελειώσει σαν ενήλικας, όχι σαν φοβισμένο παιδί που τρέχει να κρυφτεί.
Το ghosting δεν είναι μυστήριο, δεν είναι παιχνίδι εξουσίας, δεν είναι καν “στυλ”. Είναι η απόλυτη ένδειξη αδυναμίας.
Γιατί όταν εξαφανίζεσαι έτσι, δεν δείχνεις ότι δεν σε νοιάζει. Δείχνεις ότι δεν έχεις τα κότσια να σταθείς μπροστά σε αυτό που φοβάσαι.
Κι αν κάτι πρέπει να ξέρεις είναι αυτό: οι άνθρωποι που έχουν μάθει να σέβονται τον εαυτό τους, δεν ασχολούνται με δειλούς.
