Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Γιατί η ζωή σου δίνει καθημερινά μαθήματα.
Γιατί η ζωή που εμπιστεύομαι απόλυτα, γιατί μου στάθηκε, σου δίνει καθημερινά το στίγμα της.
H ζωή έχει τη δύναμη να σε κάνει κομμάτια.
Κάποιοι λίγοι όμως έχουν το σθένος, να γίνονται πιο δυνατοί μέσα από τα ενωμένα κομμάτια τους.
Κι εγώ θα σταθώ συνεπής απέναντι στις αρχές μου ακόμη κι αν χρειαστεί να σταθώ μόνη.
Tο να αγαπάς κάποιους ανθρώπους, είναι κάτι σαν να πηγαίνεις σ’ ένα μικρό πόλεμο!
Το ξέρεις απ’ την αρχή πως δεν πρόκειται ποτέ να γυρίσεις ίδιος!
Όμως πας έτσι κι αλλιώς.
Η ζωή είναι έρωτας φίλε, και μόνο όσοι νιώθουν ατελείωτα ερωτευμένοι την κατά βρίσκουν.
Όταν είσαι, είσαι για πάντα ερωτευμένος.
Με ένα λουλούδι, μ’ ένα άρωμα, μια βόλτα στο χάραμα, μια μυρωδιά που φέρνει κανέλα και πικραμύγδαλο, μια αγκαλιά που μυρίζει βροχή, μια μαρμελάδα ξινόπικρη απ’ αυτές που μ’ αρέσουν,
μια μουσική που γαργαλάει τις αισθήσεις, ένα κρασί με δύο φίλους, μια μοναξιά που γαληνεύει,
μια ευφορία που φιλάει στο στόμα τον άνεμο.
Κάποιες μέρες είναι οι δικές μου μέρες.
Αυτές που αγκαλιάζω την ψυχή μου για όσα μου χάρισε η ζωή.
Γιατί γεννήθηκα σε μια θύελλα επάνω.
Μεγάλωσα με έναν άνεμο αντάμα, με μια ψυχή γεμάτη από καταιγίδα, με μια σκέψη αστραπή.
Σ’ αυτές λοιπόν τις μέρες που αγκαλιάζω την καρδιά μου, γιατί εκεί κρύβεται η αγάπη μου, νιώθω ευγνώμων για όλα όσα μου χάρισε η ζωή.
Για όλα όσα κατάφερα μόνη μου, για όλα όσα πάλεψα και παλεύω.
Γιατί δεν θέλω να ακυρώνω τον εαυτό μου τώρα πια, παρά να τον αγκαλιάζω και να τον φροντίζω.
Θέλω να φοράω την ψυχή μου πλέον στο πρόσωπό μου και να μην διαμαρτύρομαι για τις καταιγίδες της.
Είναι αυτές που μου μάθανε την πραγματική αξία μου!
