Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Πόσα όνειρα έχεις αφήσει πίσω, επειδή το αύριο μοιάζει πιο ασφαλές; Πόσες στιγμές έχασες, επειδή σε κράτησε δέσμιο ένα «πρέπει» που δεν ήταν καν δικό σου;
Η ζωή περνάει από μπροστά σου, κι εσύ φοβάσαι να την αρπάξεις. Ζεις μέσα σε ένα περιθώριο ασφαλείας, πιστεύοντας πως έχεις ακόμα χρόνο. Αφήνεις στην άκρη όσα πραγματικά θες, ελπίζοντας πως «κάποια στιγμή» θα έρθει η σωστή ώρα.
Μα η σωστή ώρα είναι τώρα.
Τα μεγάλα λόγια δεν ειπώθηκαν ποτέ, γιατί φοβήθηκες πως δεν θα πάρεις την απάντηση που ήθελες. Οι άνθρωποι που αγαπούσες απομακρύνθηκαν γιατί η σιωπή έγινε πιο δυνατή από την επιθυμία σου. Κι εσύ έμεινες με ένα βάρος στην ψυχή, ένα ατέλειωτο «αν» που σε πονάει κάθε νύχτα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να ζεις στη σκιά της ζωής σου. Τόλμα να διεκδικήσεις αυτό που ποθεί η καρδιά σου, ακόμα κι αν κινδυνεύεις να πληγωθείς. Το ρίσκο να αποτύχεις είναι πολύ μικρότερο από το τίμημα να μην προσπαθήσεις ποτέ.
Πες τις λέξεις που κρύβεις. Ξόδεψε τα «σ’ αγαπώ» σου στους ανθρώπους σου. Ρίξε τα τείχη που σε κρατάνε φυλακισμένο στο φόβο.
Γιατί όταν τελειώσει αυτή η διαδρομή, κανένα «πρέπει» δεν θα έχει σημασία. Θα μετρήσουν μόνο οι στιγμές που έζησες με πάθος, οι έρωτες που δεν φοβήθηκες να διεκδικήσεις, τα όνειρα που τόλμησες να κυνηγήσεις.
Ζήσε σήμερα. Γιατί το αύριο μπορεί να είναι ήδη πολύ αργά.
