Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Σαν τα παιδιά αθώα με μόνο αληθινή αγάπη, σαν τα παιδιά με αθώα αισθήματα.
Σαν τα παιδιά χωρίς μπογιές και κραγιόνια παρά μόνο για να βάφουνε μουτζούρες στα χαρτιά και να ενθουσιάζονται και να μας αγαπούν γι’ αυτή την ωραία γλυκύτητα που τους βγάζουμε. Σαν τα παιδιά που τρέχουν στην θάλασσα και σκοντάφτουν και πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο κάνοντας πυργάκι και αναστενάζοντας από το βάρος που τους δίνουν με τα στοιβαγμένα κορμιά τους, το ένα πάνω στο άλλο.
Παιδιά, παιδιά με γέλια και αλήθειες και αγκαλιές σφιχτές και φιλιά στα μάγουλα από εκείνα που αφήνουν στο τέλος ένα γλυκό σαλάκι, ένα σαλάκι που τα έχει όλα μέσα του μα πάνω απ’ όλα τέτοια γλύκα που σε πιάνει η ζάχαρη.
Σαν τα παιδιά που ζουν την κάθε στιγμή σαν να είναι η καλύτερη όλων όσων έχουν ζήσει και μετά αποκοιμούνται και ονειρεύονται πεταλούδες και λουλούδια και ξωτικά και μάγους καλούς που τους φέρνουν στιγμές μαγικές χωρίς εκείνα τα άχρηστα χαρτιά που τα δίνεις στους ξένους για να σου δώσουν κάτι, που τις περισσότερες φορές είναι άχρηστα, χωρίς ουσία αντικείμενα. Πράγματα από υλικά χωρίς ουσία, πράγματα που αγοράζονται και πετιούνται μόλις κάνεις το καπρίτσιο σου και βαρεθείς.
Σαν τα παιδιά που φτιάχνουν μπάλες από χαρτοπετσέτες και αλουμινόχαρτα και παίζουν με τις ώρες, που ξέρουν να αγαπούν πραγματικά χωρίς να ζητάνε πράγματα υλικά παρά μόνο αγγίγματα, νοιάξιμο, φιλιά, αγάπη!
Μην μπερδεύεσαι, τσάμπα είναι αυτά…
