Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Δεν είναι τα λόγια που ειπώθηκαν, αυτά που σε στοιχειώνουν στο τέλος της ημέρας. Είναι εκείνα που κράτησες μέσα σου. Εκείνα που έμειναν μισά, που δεν έγιναν ποτέ φωνή, που δεν πέρασαν το κατώφλι των χειλιών σου. Είναι οι σιωπές σου, αυτές που κρύβουν όσα δεν τόλμησες να πεις.
Πόσες φορές ήθελες να φωνάξεις «σ’ αγαπάω», αλλά το κατάπιες από φόβο; Από εγωισμό; Πόσες φορές έπρεπε να πεις «συγγνώμη», αλλά δίστασες; Πόσες φορές μπορούσες να πεις «μείνε», αλλά δεν το έκανες και απλά κοίταζες τη σκιά κάποιου να απομακρύνεται;
Αυτά είναι που σε καίνε τα βράδια. Αυτά που ποτέ δεν βρήκαν τρόπο να εκφραστούν. Γιατί τα λόγια που κρατάς μέσα σου γίνονται κόμποι στο λαιμό. Σημαδεύουν την ψυχή σου, σαν να σου θυμίζουν πως φοβήθηκες να είσαι αληθινή. Πως άφησες τις στιγμές να χαθούν, τους ανθρώπους να φύγουν, τις ευκαιρίες να γλιστρήσουν από τα χέρια σου, όλα γιατί δεν τόλμησες.
Στο τέλος, λοιπόν, δεν μετράνε τα λόγια που είπες. Μετράνε τα λόγια που δεν είπες. Εκείνα που θα μπορούσαν να αλλάξουν μια στιγμή, μια σχέση, μια ζωή ολόκληρη. Γιατί η αγάπη που δεν εκφράστηκε, η συγγνώμη που δεν ειπώθηκε, το «ευχαριστώ» που έμεινε σκέψη, είναι αυτά που αφήνουν το πιο βαθύ αποτύπωμα.
Και ίσως, τώρα είναι η στιγμή να σπάσεις τις σιωπές σου. Να πεις όλα όσα κρύβεις, γιατί στο τέλος, αυτά είναι που πραγματικά μετράνε.
