Ο έρωτας δεν γεννήθηκε για τα «ίσως» και τα «δεν ξέρω».. Γιατί στα μισόλογα, δεν χτίστηκε ποτέ τίποτα αληθινό.
Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Δεν γίνεται να χτιστεί τίποτα πάνω σε μισόλογα.
Ούτε έρωτας, ούτε εμπιστοσύνη, ούτε το γαμημένο το «μαζί» που όλοι λέμε πως θέλουμε, αλλά λίγοι μπορούμε να αντέξουμε.
Θες να σου πω τι σκοτώνει πιο πολύ;
Όχι η απουσία. Ούτε το τέλος.
Αυτό που σκοτώνει, είναι τα ενδιάμεσα. Τα σχεδόν. Τα «ίσως». Τα «δεν ξέρω».
Τα βλέμματα που δεν λένε τίποτα και λένε τα πάντα.
Οι λέξεις που πνίγηκαν επειδή κάποιος φοβήθηκε να τις πει.
Σου μιλώ σαν άντρας που δεν παίζει με τα λόγια του.
Δεν ξέρω να νιώθω λίγο. Δεν μπορώ να αγαπήσω με το μισό μου.
Ή θα έρθεις όπως είσαι, με όλα σου, ή μην έρθεις καθόλου.
Δεν γίνεται να κρατάς κάποιον δίπλα σου και να του δίνεις φιλτραρισμένα κομμάτια σου.
Να του ζητάς να περιμένει, χωρίς να ξέρει αν αξίζει να μείνει.
Να σε αγαπάει στο κενό, με μόνο σύμμαχο τη φαντασία του.
Ο έρωτας, αν είναι αληθινός, δεν αντέχει στις παύσεις.
Δεν έχει υποσημειώσεις, δεν σηκώνει αμφιβολίες.
Είναι «σε θέλω» και «είμαι εδώ».
Είναι «μη φύγεις» και «θα μείνω».
Είναι πράξεις, όχι γρίφοι.
Μην περιμένεις να σε διαβάσω στα μάτια. Δεν είμαι μεταφραστής.
Δεν θα αποδείξω τίποτα, σε κανέναν που δεν ξέρει τι ζητά.
Και δεν θα χτίσω ξανά τίποτα πάνω σε δισταγμούς.
Στο τέλος της μέρας, εγώ θέλω καθαρά πράγματα.
Ξεκάθαρα. Άμεσα. Ειλικρινή.
Γιατί αν δεν μπορείς να πεις αυτό που νιώθεις, δεν το νιώθεις στ’ αλήθεια.
