Γράφει η Νεφέλη
Πού αρχίζει η αλήθεια και πού τελειώνει το ψέμα, μου λες; Γιατί τα έχω μπερδεμένα όλα μέσα στο κεφάλι μου. Προσπάθησα ξανά και ξανά να βγάλω μια άκρη, μάταια όμως τρώω τον χρόνο μου και βασανίζω το μυαλό μου.
Αριστοτέχνης της ψευτιάς και της υποκρισίας ήσουν και μπράβο σου. Σου βγάζω το καπέλο. Κατόρθωσες να με κάνεις να σε εμπιστευτώ, να σε πιστέψω και να σε αφήσω να γίνεις ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.
Λέω παιχνιδιού γιατί τελικά αυτό αποδείχθηκε πως ήμουν για σένα. Ήθελες να αποδείξεις στον ανδρικό σου εγωισμό αλλά και στους γύρω σου ότι μπορείς να έχεις πλάι σου γυναίκες υψηλών προδιαγραφών.
Δεν βαριέσαι όμως. Ό,τι ήταν να γίνει έγινε. Ανώφελα τώρα τα πως, τα γιατί και τα ίσως.
Ήμουν μόνη, ήθελα κάποιον να τον αγαπήσω, να τον εμπιστευτώ, να στηριχτώ πλάι του. Τα χρόνια που πέρασα κυνηγώντας την επαγγελματική επιτυχία , με πήγαν πίσω στην ερωτική. Ξημέρωσε ένα πρωινό και κατάλαβα πως ο χρόνος τελικά περνάει γρήγορα.
Με έπιασε πανικός. Φοβήθηκα μήπως τελικά περάσουν κι αλλά τόσα χρόνια χωρίς να το καταλάβω. Βρέθηκες στον δρόμο μου. Σαν λαγωνικό μύρισες την ανασφάλεια μου και όρμησες.
Εύκολο θήραμα.
Μου χάρισες και όμορφες στιγμές. Δε λέω, υπήρξες εξαιρετικός στο να με κάνεις να νιώθω μοναδική.
Πήρες ό,τι ήθελες και ό,τι χρειαζόσουν και όπως εμφανίστηκες σαν κύριος, έτσι εξαφανίστηκες κι ολας.
Έσφαλα και τα λάθη πληρώνονται. Μετά από πολύωρες συζητήσεις και απίστευτους μονολόγους αποφάσισα πως δεν αξίζει πια να σου αφιερώνω άλλο χρόνο. Το ταμείο είναι μείον και αυτό δεν αλλάζει.
Δεν έχω άλλο χρόνο για χάσιμο. Πολύτιμες οι ώρες και οι μέρες που περνούν.
Εγώ την συνείδηση μου την έχω καθαρή.
Συνεχίζω λοιπόν με το κεφάλι ψηλά. Δεν σου άξιζα, δεν μου άξιζες.
Σε αποτινάζω σαν σκόνη από πάνω μου και απελευθερώνομαι.
Τελικά αυτό ήσουν για μένα. Σκόνη και τίποτα άλλο.
