Γράφει η Πράξια Αρέστη
Σ’ αγαπώ.
Και είμαι πια σίγουρη. Και ξέρεις πώς το ξέρω;
Επειδή σε επιλέγω. Επειδή σε επιλέγω κάθε μέρα, παρόλο που θα μπορούσα εύκολα να μην το κάνω.
Επειδή έχω την ελευθερία και την άνεση να φύγω όποτε θέλω κι όμως επιλέγω χωρίς δεύτερη σκέψη να μείνω.
Δεν υπάρχει καμία δέσμευση μεταξύ μας. Δεν υπάρχει τίποτα κοινό να μας δένει και κανείς μας δεν κερδίζει τίποτα αν μείνει και κανείς δεν χάνει τίποτα αν φύγει, εκτός από το Εμείς. Εκτός από τις στιγμές μας. Που είναι τελικά τα πάντα.
Είσαι η πιο ξεκάθαρή μου επιλογή. Ακόμη και τις πιο δύσκολες μας μέρες. Ακόμη κι όταν νιώθω ότι είσαι ανυπόφορος.
Θέλω να μείνω, χωρίς μαύρα συννεφάκια στον γαλάζιο ουρανό μου, χωρίς κάποιο σκοπό, χωρίς σχέδιο, χωρίς να σκέφτομαι το αύριο.
Σε θέλω.
Δεν ξέρω γιατί. Είσαι σαν μαγνήτης που τραβάει την καρδιά και το σώμα μου κοντά του. Σαν χαμόγελο που γράφεται στα χείλη μου.
Και θα σε επιλέγω πάντα πρώτο, πάνω από όλους. Ακόμα κι όταν φύγεις, ακόμα κι όταν με βαρεθείς, ακόμα κι όταν θα είμαι η τελευταία σου επιλογή.
