Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Χάθηκε η ουσία, αδερφέ μου.
Περιθωριακές, με πληθώρα οι σχέσεις, σε κρύα κρεβάτια με λερωμένα σεντόνια πλέον.
Χάθηκε η ζεστασιά της αγκαλιάς που με τόσο ενδιαφέρον και ταπεινότητα παλεύαμε να κρατήσουμε, και μας ονόμασαν πιεστικούς.
Ακούς εκεί; Το να ενδιαφέρεσαι εάν είναι καλά ο άνθρωπός σου, πλέον βαφτίστηκε πίεση.
Δεν αγαπάμε ξαφνικά με την καρδιά, αλλά με το κορμί — κρύο κι αυτό, σαν παγετώνας να μας κοροϊδεύει περιστασιακά, δημιουργώντας δήθεν ευτυχία στις μικρές στιγμές σαρκικής απόλαυσης.
Πληθώρα γύμνιας περιπλανιέται δεξιά κι αριστερά, σαν αποβλακωμένα, αξιοθρήνητα ανδρείκελα.
Κι εμείς; Πιστέψαμε στο ψέμα.
Και η αλήθεια φαντάζει παραμύθι.
Που, όσο δύσκολο κι αν σου φαίνεται, τα παραμύθια κρύβουν δόση περισσότερης αλήθειας.
Μάσκες.
Χαμόγελα που κρύβουν ψέμα.
Και βλέμματα γεμάτα φθόνο και κακία.
Χάθηκε η ουσία.
Χάθηκε το «μαζί».
Και αυτό που έμεινε, είναι συνήθεια πλέον.
Σε αυτόν τον δήθεν κόσμο,
εγώ — χαζή — σε ερωτεύτηκα…
