Γράφει ο Chico
Κάποιες επιστροφές είναι καταστροφικές. Το ξέρεις, το ξέρω, αλλά τις ζούμε. Κι εσύ το ήξερες πως, μόλις με φωνάξεις, θα τρέξω. Πάντα έτρεχα. Γιατί; Ίσως επειδή εσύ πάντα με έσπρωχνες μακριά, μόνο και μόνο για να με τραβήξεις πίσω. Είναι το παιχνίδι μας, το ξέρεις. Εσύ να με διώχνεις, εσύ να με γυρνάς, εσύ να κρατάς τον έλεγχο.
Αλλά αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να πεις τίποτα. Ήμουν ήδη εκεί. Είχα ακούσει τις κραυγές σου στις σιωπές σου. Ήξερα ότι με χρειάζεσαι πριν καν το παραδεχτείς. Ξέρεις τι είναι το χειρότερο; Ότι και οι δύο το δεχόμαστε. Εσύ παίζεις τον ρόλο σου και εγώ τον δικό μου. Ξανά και ξανά, σαν ταινία χωρίς τέλος.
Και τώρα; Τώρα είμαστε πάλι εδώ. Μια ακόμα βόλτα στο ίδιο καταραμένο roller coaster. Ξέρουμε ότι θα πονέσει. Ξέρουμε ότι θα τελειώσει με κρατήρες εκεί που κάποτε υπήρχαν καρδιές. Αλλά το κάνουμε. Γιατί αυτό είμαστε. Ένα χάος που δεν μπορεί να υπάρξει αλλιώς.
Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω. Ξέρω καλά τι σημαίνει να επιστρέφω. Ξέρω τι αφήνω πίσω κάθε φορά. Αλλά εσύ… Εσύ είσαι ο εθισμός μου. Το λάθος που δεν θέλω να διορθώσω. Η φωτιά που δεν μπορώ να σβήσω.
Οπότε, ναι. Εδώ είμαστε πάλι. Εσύ κι εγώ, έτοιμοι να διαλυθούμε ξανά. Και το χειρότερο; Θα το ξανακάνουμε. Γιατί αυτό είναι το παιχνίδι μας. Και δεν ξέρουμε να ζούμε αλλιώς.
