Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Πάντα την αγάπη έψαχνε.
Πάντα αυτό μόνο, είχε μέσα της να μοιραστεί άλλωστε.
Άλλοτε πιο παθιασμένα, άλλοτε πιο σεμνά και λιτά, άλλοτε πιο συνεσταλμένα.
Με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
“Δεν υπάρχει τέτοια αγάπη που ψάχνεις” της έλεγαν στις μέρες μας.
Την έλεγες και ρομαντική.
Πάντα “φοβόταν” εκείνον τον έναν που θα’ρχόταν με ένα τριαντάφυλλο και μια κιθάρα και θα της χάριζε τον κόσμο όλο.
Που θα έριχνε κάστρα και κάστρα άμυνας από παλιές πληγές.
Μα μες τον ρομαντισμό και την ζεστασιά της καρδιάς της, ήταν καθαρή.
Και ξεκάθαρη.
Και περίεργη και επιλεκτική θα την έλεγες.
Δεν θα “έπαιζε” κάποιον, μα ούτε θα γινόταν η ίδια παιχνίδι κανενός.
Θα περίμενε έναν εξίσου καθαρό άνθρωπο και ίσως ισότιμα περίεργο, μονόχνοτα μονογαμικό, να ενώσουν καθαρότητα και περιέργεια και να οδηγήσουν την ζωή τους μακριά από τα δήθεν και τα βολεμένα.
Γιατί την ξενέρωναν οι ψεύτικες καταστάσεις.
Οι μη διάφανα επικοινωνημένες.
Οι από συνήθεια υπαρκτές.
Οι διπλές και τρίδιπλες.
Οι “χωρίς συναίσθημα και επικοινωνία” χτισμένες.
Κι ας ήταν ντεμοντέ ο ρομαντισμός.
Μια γλυκιά κουβέντα, μια ζεστή ματιά.
Δεν θα πρόδιδε τον εαυτό της ξανά.
Θα έβρισκε εκείνο – εκείνον που ζητούσε ή θα έμενε μόνη απο επιλογή.
Μακριά από τα μακράν προσδοκόμενα μιας απαρχαιωμένης κοινωνίας.
Μακριά από κανόνες και όρους.
Κι ίσως καμιά φορά και μακριά από ανθρώπους που για το “καλό της” θα την συμβούλευαν.
Πόση άβουλη πνοή, γύρω της
ακρωτηριασμένη μέσα στην αδράνεια και θαμμένη στην συνήθεια.
Και το ονόμαζαν ζωή, από συνήθεια και πάλι..
Δεν θα πρόδιδε την αλήθεια της αυτήν την φορά.
Θα τιμούσε τον εαυτό της, από το να μοιάσει, μόνο για να μοιάσει σε άλλους.
Κι αυτό, το ονόμαζε Ελευθερία.
Ελευθερία και Επιλογή.
