Γράφει η Αργυροπούλου Ναταλία
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει το πάθος από το λάθος. Ένα βλέμμα, μια κίνηση, μια απόφαση που μπορεί να τινάξει στον αέρα όσα θεωρούσες δεδομένα. Το πάθος έχει αυτή τη δύναμη, να ξεχειλώνει τα όρια, να καίει τις αντιστάσεις, να σε οδηγεί εκεί που η λογική δεν μπορεί να σταθεί.
Όταν το ζεις, δεν έχεις δεύτερες σκέψεις. Η καρδιά σου χτυπάει γρηγορότερα, το μυαλό σου παραλύει. Κάθε συνάντηση μοιάζει με φωτιά που δεν σβήνει. Είναι εκείνο το σπάνιο συναίσθημα που δεν υπολογίζει συνέπειες, δεν ρωτάει για «σωστό» και «λάθος». Απλώς σε παρασέρνει.
Όμως, όσο πιο δυνατό το πάθος, τόσο πιο κοντά φτάνεις στην άκρη του λάθους. Γιατί το πάθος δεν ξέρει να στέκεται φρόνιμα. Δεν έχει πρόγραμμα, δεν υπακούει σε λογικές συμφωνίες. Και συχνά, αυτό που μοιάζει με τη μεγαλύτερη αλήθεια της ζωής σου, μπορεί να κρύβει μέσα του το πιο επικίνδυνο ψέμα.
Το λάθος δεν έρχεται πάντα με τύψεις. Κάποιες φορές έχει γεύση ελευθερίας. Σε μαγεύει γιατί είναι απαγορευμένο, γιατί δεν σου ανήκει ολοκληρωτικά, γιατί ξέρεις πως μπορεί να το χάσεις από τη μια στιγμή στην άλλη. Κι όμως, το θέλεις πιο πολύ. Γιατί το πάθος σου κάνει ανυπόμονο, και η απώλεια το κάνει ακόμη πιο δυνατό.
Αν είναι λάθος, θα το καταλάβεις αργά ή γρήγορα. Αν είναι πάθος, θα το νιώσεις από την πρώτη στιγμή. Κι αν είναι και τα δύο μαζί, τότε έχεις μπει στο πιο επικίνδυνο παιχνίδι: να ζήσεις κάτι που σε καίει, γνωρίζοντας πως θα αφήσει σημάδια.
Το πάθος σε χτίζει και σε γκρεμίζει ταυτόχρονα. Το λάθος σε πληγώνει και σε μαθαίνει. Κι ανάμεσά τους, υπάρχει μόνο μια ανάσα διαφορά.
