Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Ξέρεις ποιο είναι το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου;
Όχι ο θυμωμένος, ούτε ο ψεύτης.
Ο κομπλεξικός. Αυτός που δεν αντέχει να βλέπει κανέναν να λάμπει λίγο παραπάνω από εκείνον.
Αυτός που χαμογελάει μπροστά σου και μέσα του σε μετράει, να δει αν αξίζεις περισσότερο απ’ όσο νιώθει ο ίδιος.
Οι κομπλεξικοί άνθρωποι δεν αγαπούν πραγματικά.
Δεν μπορούν. Η αγάπη χρειάζεται χώρο, κι εκείνοι είναι γεμάτοι ανασφάλειες.
Κρατούν σφιχτά, όχι γιατί νοιάζονται, αλλά γιατί φοβούνται μην τους ξεφύγεις και συνειδητοποιήσεις ότι μπορείς και χωρίς αυτούς.
Δεν δίνουν ποτέ τίποτα χωρίς αντάλλαγμα. Κι όταν κάτι δεν πάει όπως θέλουν, θα το διαλύσουν, απλώς για να μη σε αφήσουν να το χαρείς εσύ.
Αν τους δεις προσεκτικά, θα καταλάβεις πως δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να κρατήσουν.
Γι’ αυτό και οι αγκαλιές τους είναι άδειες.
Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι γύρω τους, αλλά γιατί κανείς δεν μένει. Κανείς δεν αντέχει να αγαπιέται από κάποιον που χρειάζεται να μικρύνει τους άλλους για να νιώσει μεγάλος.
To κόμπλεξ φοράει ωραία μάσκα.
Ντύνεται με ευγένεια, με χιούμορ, με φαινομενικό ενδιαφέρον.
Μα όταν τολμήσεις να προχωρήσεις, αρχίζει η κριτική, το δηλητήριο, οι μισές κουβέντες.
Θα σε πουν υπερόπτη γιατί πιστεύεις στον εαυτό σου.
Θα σε πουν ψυχρό γιατί δεν τους ανέχεσαι πια.
Θα σε πουν αχάριστο γιατί έβαλες όρια εκεί που παλιά έσκυβες το κεφάλι.
Και κάπως έτσι, μένουν μόνοι.
Στα λόγια δυνατοί, μα στην ψυχή άδειοι.
Με καρδιές γεμάτες σύγκριση και βλέμματα που ψάχνουν διαρκώς κάτι να μειώσουν.
Αν τους συναντήσεις, φύγε.
Μην προσπαθήσεις να τους αλλάξεις, δεν γίνεται.
Η ανασφάλεια δεν θεραπεύεται με αγάπη — μόνο με αυτογνωσία, κι αυτή δεν τη θέλουν.
Φύγε, γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να δίνεις φως σε κάποιον που χαίρεται μόνο όταν σε βλέπει να σβήνεις.
Οι κομπλεξικοί άνθρωποι έχουν πάντα άδειες αγκαλιές.
Κι εσύ, έχεις μια ζωή.
Γέμισέ τη με αλήθεια, όχι με σκιές.
