Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Είναι κι εκείνοι οι έρωτες οι «εκτός ορίων», που δεν χωράνε σε κανέναν κανόνα.
Δεν μπαίνουν σε σωστές χρονικές στιγμές, δεν έρχονται όταν η ζωή σου είναι τακτοποιημένη, ούτε στέκονται με ευγένεια στην πόρτα για να ρωτήσουν αν είσαι έτοιμος. Μπουκάρουν μέσα σου σαν φωτιά σε ξερό δάσος. Και μετά άντε να εξηγήσεις στους άλλους γιατί κάηκες τόσο εύκολα.
Δεν είναι οι ασφαλείς άνθρωποι αυτοί οι έρωτες. Δεν έχουν λογική, πρόγραμμα ή σταθερότητα. Είναι εκείνοι που εμφανίζονται τη λάθος στιγμή και παρ’ όλα αυτά μοιάζουν πιο σωστοί από όλους τους «σωστούς» που πέρασαν πριν. Εκείνοι που σε κάνουν να ξεχνάς όσα υποσχέθηκες στον εαυτό σου. Να γκρεμίζεις άμυνες που έχτιζες χρόνια. Να λες «δεν θα το ξανακάνω ποτέ» και πέντε λεπτά μετά να πέφτεις ξανά πάνω τους σαν άνθρωπος που γυρίζει μόνος του στην καταστροφή του.
Και ξέρεις γιατί μένουν αξέχαστοι;
Γιατί δεν τους έζησες ποτέ με μέτρο.
Τους έζησες με σφυγμό. Με αϋπνίες. Με νεύρα. Με ζήλια. Με εκείνα τα χαμόγελα που εμφανίζονται στα πιο άκυρα σημεία της ημέρας και σε προδίδουν. Με νύχτες που κοιτούσες το κινητό σαν χαμένος, λες και μπορούσε μια οθόνη να σου λύσει το χάος μέσα σου.
Οι «εκτός ορίων» έρωτες δεν είναι όμορφοι. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα που λένε οι ταινίες. Είναι κουραστικοί, επικίνδυνοι και πολλές φορές άδικοι. Σε διαλύουν όσο σε χτίζουν. Σε κάνουν καλύτερο και χειρότερο άνθρωπο μαζί. Σου ξυπνούν κομμάτια που ούτε ήξερες ότι υπάρχουν. Κι όταν τελειώσουν, δεν παίρνουν μόνο τον εαυτό τους από μέσα σου. Παίρνουν και μια εκδοχή δική σου που υπήρχε μόνο δίπλα τους.
Κι όμως… όσο κι αν πονέσουν, κανείς δεν τους ξεχνά πραγματικά.
Γιατί οι μεγάλοι έρωτες δεν κρίνονται από τη διάρκεια. Κρίνονται από το αποτύπωμα. Από το πόσο άλλαξαν τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο μετά. Από το πώς ακούς ένα τραγούδι χρόνια αργότερα και παγώνεις. Από το πώς κάποια βράδια πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται ένα όνομα που ορκίστηκες ότι ξεπέρασες.
Οι ήρεμοι άνθρωποι χτίζουν όμορφες ζωές.
Οι «εκτός ορίων» όμως γράφουν ιστορία μέσα σου.
Και δυστυχώς, η ψυχή θυμάται πάντα πιο έντονα ό,τι την έκαψε.
