Γράφει η Ναταλία Αργυροπούλου
Μπορείς να τρέξεις απ’ όλους. Από καταστάσεις, από σχέσεις, από λάθη. Μπορείς να αλλάξεις πόλεις, να σβήσεις αριθμούς, να εξαφανίσεις ό,τι σε βαραίνει.
Αλλά από τον εαυτό σου δεν γλιτώνεις.
Ξέρεις τι εννοώ. Εκείνη η φωνή μέσα σου που δεν κλείνει ποτέ. Εκείνος ο καθρέφτης που, όταν μένεις μόνος, δεν σου χαρίζεται. Εκείνα τα «θα μπορούσα», τα «γιατί δεν έκανα», τα «γιατί δεν είπα» που σε κυνηγούν τη νύχτα όταν κανείς δεν είναι γύρω σου να σε σώσει.
Όλα εκείνα που έκανες, αλλά κυρίως όσα δεν τόλμησες να κάνεις.
Αυτή είναι η μάχη.
Όχι με τους άλλους. Όχι με τον κόσμο που σε αδίκησε, που δεν σε κατάλαβε, που δεν σου έδωσε όσα ήθελες. Ο πραγματικός πόλεμος είναι με εσένα.
Γιατί εσύ ήσουν εκεί κάθε φορά που τα γαμούσες όλα.
Εσύ ήσουν εκεί όταν συμβιβαζόσουν με λιγότερα απ’ όσα άξιζες.
Εσύ ήσουν εκεί όταν άφησες ανθρώπους να σε υποτιμήσουν, να σε προσπεράσουν, να σε θεωρήσουν δεδομένο.
Εσύ ήσουν εκεί όταν έκανες πίσω, όταν φοβήθηκες, όταν τα παράτησες.
Και το ξέρεις.
Όσο κι αν προσπαθείς να το θάψεις, έρχεται η στιγμή που ο εαυτός σου στέκεται απέναντί σου και απαιτεί λογαριασμό. Και τότε, δεν υπάρχει πουθενά να κρυφτείς. Δεν έχει σημασία ποιος έφταιγε, ποιος σε πλήγωσε, ποιος δεν ήταν εκεί. Το θέμα είναι εσύ.
Τι κάνεις από εδώ και πέρα;
Θα τον νικήσεις ή θα σε νικήσει;
Γιατί ο πιο δύσκολος αντίπαλος θα είναι πάντα ο εαυτός σου. Και αυτή είναι μια μάχη που κανείς άλλος δεν μπορεί να δώσει για σένα.
