Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Ήρθε η στιγμή που το κενό σε κατατρώει. Μέσα του, εκεί στα σκοτεινά. Συναίσθημα κανένα. Ούτε χαρά, ούτε λύπη, ούτε πόνος ούτε ευτυχία. Έφτασες στο σημείο μηδέν. Γέλας μηχανικά στα αστεία, κοιτάζεις αδιάφορα τους πάντες γύρω σου.
Είναι αυτή η στιγμή, που αναρωτιέσαι, ποιος είσαι, που πας, τι κάνεις στον κόσμο αυτό. Τι θα αφήσεις πίσω σου φεύγοντας; Θα είναι αρκετά αξιόλογα ή απλώς θα ξεχαστείς κι εσύ όπως όλοι οι άλλοι στο πέρασμα των χρόνων;
Βάζεις καθημερινά στόχους που αναβάλεις για την επόμενη ημέρα. Ούτε κι εσύ δεν ξέρεις τι σου φταίει τελικά. Είσαι εσύ, είναι η κοινωνία, είναι η ραγισμένη σου καρδιά; Δεν ξέρεις. Ίσως είναι η συνειδητοποίηση πως μεγαλώνεις, ωριμάζεις.
Θέλεις να είσαι κάλος άνθρωπος, σπουδαίος επαγγελματίας, κάλος φίλος κι ακόμα καλύτερος γονιός. Να είσαι εκεί, όποτε σε χρειάζονται, να είσαι στήριγμα, ο ώμος που θα ακουμπήσουν όλοι μόλις το χρειαστούν. Για εσένα όμως; Για εσένα ποιος είναι εκεί;
Έχεις πιέσει τόσο πολύ τον εαυτό σου να είναι τέλειος σε όλα που έχεις χάσει εσένα. Έχεις χάσει την ευτυχία και τον σκοπό της ζωής.
Σταμάτα τα όλα. Κάνε ένα βήμα προς τα πίσω και πάρε μια ανάσα.
Πάψε να γεμίζεις ασφυκτικά την καθημερινότητα σου, δεν είναι αυτός ο τρόπος που θα σε κάνει να ξεχάσεις. Πάρε τον χρόνο σου. Παραδέξου πως δεν είναι όλα τέλεια, μα βρες την δύναμη να προσπαθείς καθημερινά να τα κάνεις.
Η ζωή είναι μαραθώνιος. Το να κάνεις σπριντ στα πρώτα μέτρα της διαδρομής δεν θα σε κάνει νικητή, μα σε κάνει να χάνεις την ουσία. Αγωνίζεσαι στο λάθος άθλημα.
Μην προσπαθείς να είσαι τέλειος, αλλώστε κανείς μας δεν είναι. Ζήσε την ζωή σου όσο καλυτέρα μπορείς. Κι όπως είχα πει κάποτε σε έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο στην ζωή μου, ο κόσμος είναι εκεί έξω και σε περιμένει να τον κατακτήσεις.
