Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Πρωταπριλιά;;
Ε ναι!!
Η μέρα που το ψέμα έχει ελευθέρας!
Γιορτάζει σαν παιδί.
Διασκεδάζει όταν γελούν όλοι και όταν σκαρφίζονται ιστορίες.
Δοκιμάζουν τα όρια της αλήθειας.
Μα τελικά αναρωτιέμαι αν χρειάζεται αυτή η μέρα για να πούμε διασκεδαστικά ψέματα;
Γιατί υπάρχουν ψέματα που δεν είναι απαραίτητα να ειπωθούν.
Είναι αυτά που ζούμε.
Αυτά που ανεχόμαστε.
Αυτά που φοράμε ρούχα φανταχτερά, μήπως κρύψουμε τις αληθινές ταυτότητές μας.
Αλλά έχουμε στο μυαλό μας και κάτι ψέματα που τα λέμε για να μην πληγώσουμε τον άλλον.
Φυλάμε μέσα μας κι άλλα για τον εαυτό μας, και ακόμη περισσότερα…
Παραμονεύει η αλήθεια, και κάπου στέκεται σιωπηλή, και υπομονετική μα πάντοτε αξιοπρεπής.
Έχει σταματήσει να κρίνει και αντέχει στην προσμονή.
Η Πρωταπριλιά δεν είναι μόνο ένα όμορφο παιχνίδι.
Είναι ένας καθρέφτης στη ζωή μας.
Μας δείχνει πόσο εύκολα πιστεύουμε, πόσο εύκολα χαμογελάμε, και πόσο δύσκολα ξεχωρίζουμε το αληθινό από αυτό που μας βολεύει…
Μάλλον το πιο δύσκολο δεν είναι να πεις ένα καλό πετυχημένο ψέμα… αλλά να ζεις μια ολοκάθαρη αλήθεια.
Κι αν σήμερα πούμε ένα ψέμα, ας είναι μικρό, αθώο, γελαστό, ας το αφήσουμε μόνο για τα παιδιά.
Γιατί ο δικός μας κόσμος δε χρειάζεται περισσότερα ψέματα.
Χρειάζεται λίγη περισσότερη αλήθεια, μεγαλύτερη ντομπροσύνη και άπειρη εμπιστοσύνη.
Στο τελείωμα της μέρας τα γέλια σταματούν και οι ιστορίες παίρνουν τέλος…
Νικήτρια είναι η μοναδική αλήθεια, και οι καθαρές ματιές….
Εσείς τα πιστεύετε αυτά που λέω;
