Να την τιμάς την αγάπη.
Να τη σέβεσαι και να την προσέχεις, σαν μωρό να την προσέχεις.
Να την ντύνεις το πρωί να μην κρυώσει και να τη βάζεις για ύπνο το βράδυ με τραγούδια.
Να την κοιτάζεις με πάθος και να την τυλίγεις στην αγκαλιά σου με στοργή.
Να την ψιθυρίζεις σαν μυστικό και να τη φωνάζεις σαν γιορτή.
Να τη φοράς σαν ρούχο παλιό κι αγαπημένο αλλά και σαν κορώνα στο κεφάλι σου.
Να την μπάζεις κρυφά στο δωμάτιό σου μα και να της στρώνεις κόκκινα χαλιά για να περπατήσει θριαμβευτής επάνω στην καρδιά σου.
Να τη ζεις την αγάπη σε κάθε της μορφή και διάσταση, την ίδια ώρα που πεθαίνεις για χάρη της.
Να ανεβαίνεις περήφανος στα ουράνια με τη δύναμή της και απ’ αυτή την ίδια δύναμη να πέφτεις κάτω στη γη και να γίνεσαι ένα με το χώμα.
Να ταπεινώνεσαι και να επαίρεσαι για την αγάπη.
Να κερδίζεις και να χάνεις. Τα πάντα, για εκείνη.
Να γελάς και να κλαις για πάρτη της, να τη γιορτάζεις με όλες τις αισθήσεις σου.
Να πολεμάς για εκείνη με όπλα πρωτόγνωρα, μα και να συνθηκολογείς για να την περισώσεις.
Να ανθίζεις στον ερχομό της και να μαραίνεσαι, τιμώντας το τέλος.
Να γίνεσαι παιδί μαζί της και σοφός εξαιτίας της.
Να γράφεις για αυτή μέσα σ’ ένα ταξί, που σε γυρίζει το βράδυ σπίτι, γιατί απλά δεν μπορείς να το συγκρατήσεις.
Να μην την προδώσεις, ανυπεράσπιστη και γυμνή την κρατάς μέσα στα χέρια σου.
