Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στο τέλος της μέρας, όλους να τους ελευθερώνεις.
Να τους δίνεις το χώρο και το χρόνο να αποφασίσουν το “εδώ” ή το “αλλού”.
Να τους δίνεις όλους τους λόγους για να μείνουν κι όλες τις ελευθερίες για να φύγουν.
Γιατί στο τέλος της μέρας, αν δεν είσαι επιλογή, γίνεσαι εγκλωβισμός.
Και τον εγκλωβισμό, δεν τον αγάπησε κανείς.
Και μην γελαστείς, δεν αρκεί να αγαπάς και να αγαπιέσαι.
Τουλάχιστον όχι μετά τα περήφημα – άντα.
Εκεί είναι η στιγμή που χρειάζεται να αγαπάς με τον τρόπο που ο άλλος αναγνωρίζει την αγάπη, και να αγαπιέσαι με τον τρόπο που έχεις εσύ την ανάγκη ν’αγαπηθείς.
Όχι με ό,τι υπάρχει διαθέσιμο, όχι επειδή δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Το πιο σημαντικό, να θυμάσαι πως είναι να είσαι επιλογή.
Όχι η μόνη επιλογή. Η επιλογή ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες. Να είσαι και να γίνεσαι η μόνη επιλογή.
Να είσαι ο λόγος που ο άλλος θα φτιάξει χρόνο για σένα. Όχι επειδή έχει άπλετο χρόνο και στον δίνει αφού δεν έχει κάτι άλλο να τον κάνει.
Να είσαι ο λόγος που ο άλλος θα γυρίσει ανάποδα όλα του τα προγραμματισμένα, απλά και μόνο για να σε δει. Για πολύ ή για λίγο, δεν έχει σημασία.
Να είσαι η επιλογή του, ανάμεσα στις πολλές. Να είσαι η επιλογή του, κι ας είσαι η πιο δύσκολη, η πιο σύνθετη, η πιο αντισυμβατική.
Εσύ να μπορείς να καμαρώνεις, που είσαι επιλογή κι όχι κατ’ ανάγκη λύση. Όχι συμβιβασμός. Όχι έλλειψη άλλων λύσεων.
Γι’αυτό να τους ελευθερώνεις τους ανθρώπους.
Γιατί οι άνθρωποι από την επιλογή τους, δεν φεύγουν ποτέ.
