Γράφει ο “Ανώνυμος”
Με κοίταξες στα μάτια βουρκωμένη. «Μόνο στη δικιά σου αγκαλιά ηρεμώ», και έσπασαν όλα μέσα μου.
Ένιωσα όλο μου το είναι να γκρεμίζεται. Παρέλυσα στη θεά των ματιών σου. Μείναμε δυο άνθρωποι καταδικασμένοι να μην είμαστε μαζί. Διάλεξες άλλη αγκαλιά εδώ και καιρό.
Κι αφού δεν ηρεμείς στην καινούρια αγκαλιά γιατί δεν είσαι στη δικιά μου; Κάποτε αρκούσε να σε βλέπω στα μάτια. Δε χρειαζόταν να ξεστομίσεις λέξη. Τα έλεγε όλα το βλέμμα σου.
Τώρα δε μπορώ να πιστέψω τα βουρκωμένα σου μάτια. Αυτά τα μάτια, που κάθε φορά που τα βλέπω θέλω να σ αρπάξω και να σε σφίξω πάνω μου.
Να σου ψιθυρίσω ότι ακόμη σ αγαπάω.
Όπως τότε, έχουν μείνει όλα στο μυαλό μου σαν ταινία παλιά. Από αυτές που τις βλέπεις και ρίχνεις απλά ένα δάκρυ στο τέλος.
Ξεθωριάσαμε μετά από τόσο καιρό, αλλά να σου πω κάτι;
Η δικιά μου αγκαλιά είναι ακόμη εδώ, ξεκούμπωτη και άδεια!
Μόνο εσύ μπορείς να τη γεμίσεις. Μόνο εσύ, κι εσύ δεν είσαι εδώ.
