Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Μου την κουράσατε γαμώτο σας!
Μου την σέρνετε χρόνια στα πατώματα, εξαντλημένη κι εντελώς κατάκοπη, για να γίνουν οι δουλίτσες σας. Κι επειδή από αξιοπρέπεια κι από συμπόνια δεν μιλάει, ούτε ένας σας δεν σκέφτηκε, έστω για μια γαμημένη φορά, ότι μπορεί και να πονάει η ψυχή της.
Μου την κουράσατε πολύ…
Δεν μου την σέβεστε γαμώτο σας!
Κι ας της αξίζει όλου του κόσμου ο σεβασμός για όλα αυτά που από μόνη της έχει καταφέρει.
Κι ας έχει γίνει ένα συνειδητό και διαθέσιμο πεδίο βολής για να εκτονώνεστε επάνω της, να είστε εσείς εκτονωμένοι δηλαδή κι αυτή απλά να σας αντέχει.
Κι ας έχει χρίσει τον εαυτό της προστάτη κι άμυνα σας, εσείς αχάριστοι τροχίζεται τα φονικά μαχαίρια σας για να μου την κόψετε, γιατί μονάχα αυτό είστε ικανοί να κάνετε.
Πάρε ο ένας, πάρε ο άλλος, φορτώνετε στους ώμους της όλα σας τα βαρίδια. Κι επειδή εκείνη θέλει να δείχνει ότι αντέχει, εσείς τις βάζετε κι άλλα.
Αγρίμι μου την κάνατε ρε πούστη μου. Κάποιες φορές ξεχνάτε ότι είναι άνθρωπος και της φέρετε σαν υπομονετικό κι υπάκουο μουλάρι.
Αγρίμι σας λέω μου την κάνατε, που τρομαγμένο ψάχνει μια ήσυχη γωνιά για να κρυφτεί για μια στιγμούλα και για να ξεσπάσει σε αναφιλητά, αλλά ούτε κι αυτό δεν την αφήνετε να κάνει.
Λύσε μου αυτό, λύσε μου το άλλο, γιατί εσύ μπορείς.
Φτιάξε μου αυτό, φτιάξε μου το άλλο, γιατί εσύ πάντα τα φτιάχνεις όλα.
Μπόρεσε αυτό, μπόρεσε το άλλο, γιατί εμείς δεν τα μπορούμε και τα μπορείς όλα εσύ. Και κάπως έτσι, είστε όλοι σας ξαπόστατοι κι αυτή είναι αποσταμένη, μα επειδή ποτέ δεν σας το λέει, εσείς την θεωρείτε μια πλάτη δεδομένη για να ακουμπάτε τους σταυρούς σας και την ανημποριά σας.
Αγρίμι πληγωμένο μου την κάνατε, τόσο πολύ αγρίμι, που ώρες ώρες ούτε κι εγώ δεν ξέρω πως να την βοηθήσω, πως να την διαχειριστώ, πως να την ημερέψω.
Πάω να της δώσω αγάπη, κι αυτή τρομάζει και με βλέπει απειλή.
Πάω να της απλώσω το χέρι για να μην νιώθει μόνη, κι αυτή φοβάται μην της προσθέσω βάρη.
Πάω να της σταθώ ή να της δώσω χώρο, κι αυτή, αφού κανένας σας ως τώρα δεν της στάθηκε και μοναχά της έκλεβε χώρο, με θεωρεί κοφτερό σπαθί που θα την κόψει κι όχι ασπίδα της.
Μα σας το υπόσχομαι, σας το ορκίζομαι, σας δίνω τον λόγο της ανδρικής τιμής μου, εγώ θα το νικήσω το αγριμάκι της, θα το γλυκάνω και θα της το ημερέψω!
Εγώ θα είμαι εδώ, όχι για να της φορτώνω, όπως κάνατε εσείς…
