Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Μου λείπεις.
Απλά. Χωρίς περιστροφές. Χωρίς ανάγκη να το ντύσω με ωραίες λέξεις για να ακούγεται πιο σωστό.
Μου λείπεις.
Και δεν είναι από αυτές τις ελλείψεις που γεμίζουν με δουλειά, με παρέες, με βόλτες, με θόρυβο. Είναι από εκείνες που κάθονται ήσυχα μέσα σου και δεν λένε να φύγουν. Σαν μια καρέκλα που έμεινε άδεια στο τραπέζι και κανείς δεν την τραβάει πίσω στη θέση της.
Δεν θα σου πω ότι μου λείπεις κάθε δευτερόλεπτο. Δεν είναι έτσι η αλήθεια. Η ζωή συνεχίζει. Τα πρωινά ξυπνάς, φτιάχνεις καφέ, μιλάς με ανθρώπους, κάνεις σχέδια. Κάποιες ώρες περνούν χωρίς να σε σκέφτομαι.
Και μετά, χωρίς προειδοποίηση, εμφανίζεσαι.
Σε ένα τραγούδι που παίζει τυχαία.
Σε μια λέξη που χρησιμοποιούσες συχνά.
Σε μια κίνηση κάποιου που για μια στιγμή θυμίζει εσένα.
Και τότε έρχεται αυτή η μικρή παύση. Εκείνη που κρατά λίγα δευτερόλεπτα αλλά μέσα της χωράει ολόκληρο παρελθόν.
Δεν είναι μόνο ότι λείπεις εσύ. Λείπει κι εκείνη η εκδοχή του εαυτού μου που υπήρχε όταν ήσουν δίπλα μου. Ο τρόπος που γελούσα πιο εύκολα. Η ηρεμία που ένιωθα όταν όλα μπερδεύονταν. Η σιωπή που δεν ήταν άβολη, γιατί απλώς ήσουν εκεί.
Ξέρεις τι είναι παράξενο με την απουσία;
Δεν κάνει φασαρία. Δεν χτυπά πόρτες. Δεν ζητά εξηγήσεις. Απλώς απλώνεται αργά μέσα στη μέρα σου και βρίσκει χώρο παντού. Στα μικρά, στα ασήμαντα, σε εκείνες τις λεπτομέρειες που δεν προσέχει κανείς άλλος.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις κάτι που δεν το είχες υπολογίσει.
Ότι οι άνθρωποι δεν λείπουν μόνο όταν φεύγουν.
Λείπουν όταν δεν μπορούν πια να είναι όπως ήταν.
Γι’ αυτό δεν θα σου πω μεγάλα λόγια. Δεν θα σου μιλήσω για αιώνιες αγάπες και υποσχέσεις που αντέχουν στον χρόνο. Η ζωή έχει άλλες συνήθειες. Σπάει πράγματα που κάποτε έμοιαζαν άθραυστα.
Θα σου πω μόνο αυτό.
Μου λείπεις.
Όχι με φωνές. Όχι με δράματα. Όχι με κατηγορίες.
Απλά με εκείνο το ήσυχο κενό που αφήνει πίσω του κάποιος όταν υπήρξε πραγματικά σημαντικός.
Και μερικές φορές, αργά το βράδυ, όταν όλα ησυχάζουν, σκέφτομαι πως υπάρχουν φράσεις που δεν χρειάζονται τίποτα άλλο για να είναι αληθινές.
Μία από αυτές είναι μόνο δύο λέξεις.
Μου λείπεις.
