Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Ούτε μου είπες καληνύχτα, ούτε σου είπα. Κι ό,τι μου λείπει πιο πολύ από εκείνες τις μέρες μας, είναι να με βάζεις για ύπνο και να μου λες καληνύχτα.
Εκείνη η στιγμή, πριν κλείσω τα μάτια μου, που μου έδινες το τελευταίο φιλί και σου χαμογελούσα.
“Αύριο..” σου μουρμούριζα κι αυτό ήταν μια υπόσχεση.
Μια υπόσχεση ότι κι αύριο θα είμαστε εδώ. Κι αύριο θα σ’αγαπάω. Κι αύριο θα μ’αγαπάς.
Κι αύριο..
Κι εκείνα τα βράδια μας που δεν μας έβρισκε το ξημέρωμα μαζί, δυο λέξεις, δυο κουβέντες, η ίδια υπόσχεση “αύριο”.
Και σήμερα, μου λείπεις. Μου λείπουν οι λέξεις σου οι τελευταίες πριν κλείσω τα μάτια μου κι αποκοιμηθώ. Μου λείπει η αίσθησή σου και η μυρωδιά σου.
Μου λείπει η καληνύχτα σου.
Σκέφτομαι πολλές φορές να σου στείλω, έτσι, χωρίς άλλα λόγια, χωρίς εξηγήσεις και μου πες και σου πα, ένα “αύριο..”.
Μα δεν τολμάω. Γιατί ακόμα και τώρα το δικό μου αύριο, ξημερώνει και σε έχει μέσα του.
Και δεν τολμάω να ρισκάρω να μάθω, πως δεν ξημερώνω στο δικό σου αύριο.
Καληνύχτα, αύριο..
