Γράφει η Εύα Καρρά
Μερικά βράδια δεν έχουν τίποτα ρομαντικό. Δεν μοιάζουν με στίχους ούτε με ταινίες. Είναι απλώς βουβά. Κι εσύ να κάθεσαι απέναντι στον εαυτό σου, χωρίς καμία δικαιολογία να του δώσεις για το γιατί πονάει έτσι.
Δεν ζητάς πολλά. Ούτε λουλούδια, ούτε υποσχέσεις, ούτε μεγάλα λόγια. Μια παρουσία ζητάς. Κάποιον να μην φεύγει όταν δεν είσαι στα καλά σου. Να μη σε παρεξηγεί όταν μιλάς λίγο ή όταν μιλάς πολύ. Να σε πιάνει από το χέρι, όχι για να σε σώσει, αλλά για να σε κρατήσει μαζί του.
Αυτό. Μόνο αυτό. Να υπάρχει κάποιος.
Ένας άνθρωπος που δεν θα χρειάζεται επεξηγήσεις για να σε καταλάβει. Που δεν θα τρομάζει από την ένταση σου. Που θα βλέπει τις ατέλειες και δεν θα σκέφτεται “πώς να τις αλλάξει”, αλλά πώς να τις αγκαλιάσει.
Δεν θέλεις ιδανικά. Θέλεις έναν άνθρωπο που να μένει. Όταν δεν σου βγαίνουν τα λόγια. Όταν καταρρέεις χωρίς προειδοποίηση. Όταν θες να φύγεις απ’ όλα και δεν ξέρεις ούτε προς τα πού.
Θέλεις αυτό το κάτι που ηρεμεί το μέσα σου.
Κι όσο δεν έρχεται, το μόνο που μαθαίνεις καλά είναι η μοναξιά.
Όχι η ελεύθερη. Η άλλη. Αυτή που πονάει.
Που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν άξιζε τελικά να νιώθεις τόσο βαθιά.
