Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Μην τον διαφημίζετε άλλο τον έρωτα. Κουράζει. Όχι ο ίδιος. Η υπερβολική προβολή του. Οι μεγάλες δηλώσεις, οι βαρύγδουπες υποσχέσεις, τα ατελείωτα λόγια που προσπαθούν να αποδείξουν κάτι που, αν είναι αληθινό, δεν έχει ανάγκη από αποδείξεις. Ζούμε σε μια εποχή που οι άνθρωποι μιλούν περισσότερο για τον έρωτα απ’ όσο τον ζουν. Τον ανεβάζουν, τον ποστάρουν, τον αναλύουν, τον στολίζουν με φράσεις και φίλτρα, λες και αν τον δείξουν αρκετά, θα γίνει πιο αληθινός. Κι όμως, ο έρωτας ποτέ δεν ήταν καλός στις δημόσιες σχέσεις. Ήταν πάντα άνθρωπος των έργων και όχι των λόγων.
Οι πιο δυνατές ιστορίες δεν ήταν ποτέ οι πιο θορυβώδεις. Ήταν εκείνες που εξελίσσονταν αθόρυβα. Δύο άνθρωποι που διάλεγαν ο ένας τον άλλον ξανά και ξανά χωρίς να χρειάζεται να το ανακοινώσουν. Δύο άνθρωποι που έμεναν όταν τα πράγματα δυσκόλευαν, που έβρισκαν χρόνο ο ένας για τον άλλον μέσα στην κούραση, στις υποχρεώσεις, στις κακές μέρες. Εκεί κρύβεται ο έρωτας. Όχι στις λεζάντες. Στην παρουσία.
Κι ίσως γι’ αυτό πολλοί έχουν αρχίσει να δυσπιστούν. Όχι επειδή δεν πιστεύουν στον έρωτα, αλλά επειδή έχουν χορτάσει από τη διαφήμισή του. Έχουν δει ανθρώπους να ορκίζονται αιώνια αγάπη τη Δευτέρα και να συμπεριφέρονται σαν ξένοι την Παρασκευή. Έχουν ακούσει μεγάλα λόγια από στόματα που δεν άντεξαν ούτε τα μικρά δύσκολα. Κάποια στιγμή σταματάς να συγκινείσαι από όσα ακούς και αρχίζεις να παρατηρείς όσα κάνει ο άλλος.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι προϊόν για να χρειάζεται καμπάνια. Δεν είναι σύνθημα. Δεν είναι εικόνα. Είναι συνέπεια. Είναι ενδιαφέρον. Είναι φροντίδα. Είναι εκείνος ο άνθρωπος που μένει όταν δεν υπάρχει κοινό να χειροκροτήσει. Κι αν είναι αληθινός, δεν θα χρειαστεί ποτέ να σε πείσει ότι υπάρχει. Θα το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που σε κοιτάζει, από τον τρόπο που σε υπολογίζει και κυρίως από τον τρόπο που παραμένει εκεί, όταν όλα τα υπόλοιπα έχουν σωπάσει.
