Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην ξεχάσεις ποτέ τη διαδρομή που έκανες από το σκοτάδι στο φως.
Μην αφήσεις το σήμερα να σε νανουρίσει, να σε κάνει να ξεχάσεις ποια ήσουν όταν περπατούσες σε δρόμους που δεν τους έβλεπες, μόνο τους ένιωθες. Μην ξεχάσεις εκείνα τα σοκάκια που τα διέσχισες με γόνατα πληγωμένα και βλέμμα χαμηλωμένο. Ήταν κομμάτι σου, όσο κι αν τότε πονούσε να το παραδεχτείς.
Μην ξεχαστείς στη λάμψη που έχει τώρα η ζωή σου και ξεχάσεις ποιοι σε πλήγωσαν, ποιοι σε χρησιμοποιήσαν, ποιοι σε κομμάτιασαν δήθεν «από αγάπη». Αλλά, και κράτα το αυτό, μην ξεχάσεις και ποιους πλήγωσες εσύ. Γιατί κι αυτό έχει σημασία. Οι πληγές που δημιούργησες και αυτές που απέκτησες είναι τα σημάδια που σου δείχνουν πού να ξαναπατήσεις και πού όχι.
Κι εκεί να γυρίσεις και να πεις γενναία τη συγγνώμη σου.
Μην χαθείς στο φως και ξεχάσεις τις μέρες στο σκοτάδι. Εκεί μέσα έμαθες να ανασαίνεις.
Εκεί μέσα έμαθες τι δεν είσαι, τι δεν θέλεις, τι δεν θα ξαναδεχτείς.
Εκεί χτίστηκες. Και ναι, χτίστηκες μόνη.
Μην ξεχάσεις να σου πεις ένα «μπράβο» για όλα όσα κατάφερες κόντρα σε όσα σου έλεγαν ότι δεν μπορείς.
Αλλά μην ξεχάσεις να σου πεις και μια ειλικρινή «συγγνώμη» για τις φορές που δεν σου στάθηκες.
Για τις φορές που σε άφησες βορά στο όνομα μιας αγάπης, μιας αφοσίωσης ή μιας ελπίδας που είχε ήδη λήξει.
Για τις φορές που πίστεψες ότι το να μείνεις ήταν ανωτερότητα, ενώ στην πραγματικότητα ήταν αυτοπροδοσία.
Κοίτα τη θέα από το μπαλκόνι σου.
Σε μαγεύει, σε ταξιδεύει, σε κάνει να αναπνέεις λίγο πιο χαλαρά.
Κι αυτό το ξημέρωμα… έχει ένα ροζ, ένα χρώμα που μοιάζει με υπόσχεση.
Με δεύτερη ευκαιρία.
Με «άλλη μια μέρα που τα κατάφερες».
Μόνο μην ξεχαστείς, ναι;
Μην σε παρασύρει το όμορφο σήμερα και γυρίσεις πίσω σε ό,τι κάποτε σε γονάτισε.
Μην αφήσεις την ευκολία της ευτυχίας να ξεπλύνει τη μνήμη της διαδρομής.
Να θυμάσαι πάντα ποια ήσουν.
Ποια έγινες.
Και πόσο δρόμο έκανες για να φτάσεις εδώ που στέκεσαι τώρα! Ολόκληρη, και επιτέλους δική σου.
Μην ξεχαστείς, ναι;
