Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Να είσαι έξυπνη, αλλά όχι πιο έξυπνη…
Να είσαι ικανή, αλλά όχι πιο ικανή…
Να είσαι όμορφη, αλλά όχι εντυπωσιακή…
Να είσαι γοητευτική, αλλά όχι θελκτική…
Να είσαι γενναία, αλλά όχι πιο γενναία…
Να είσαι περήφανη, αλλά όχι πιο περήφανη…
Να είσαι φιλόδοξη, αλλά όχι πιο φιλόδοξη…
Να είσαι πετυχημένη, αλλά όχι πιο πετυχημένη…
Να είσαι ταλαντούχα, αλλά όχι πιο ταλαντούχα…
Να έχεις γνώμη, άποψη, αλλά όχι διαφορετική από τη δική του…
Να είσαι όλα όσα θα σε κάνουν, στα μάτια του, μοναδική, αλλά για τους άλλους θα πρέπει να είσαι μια ανάμεσα σε τόσες.
Να μην ξεχωρίζεις, να μην είσαι “πολλή”, να μην είσαι ιδιαίτερη, να μην…
Να είσαι τόσο, όσο.
Τόσο όσο μπορεί να σε διαχειριστεί.
Να είσαι απλή, και οι οδηγίες χρήσεώς σου να μην ξεπερνούν τη μία σελίδα, γιατί κουράζεις.
Να μην έχεις περίπλοκη ζωή, να πατάς κουμπάκια και να εξαφανίζεις κάθε επιθυμία που μπορεί να ξεβολεύει.
Να υπάρχεις μόνο σε “θα” και “όταν θα…”, και να φτιάχνεις ένα σήμερα που θα χωράει τα απωθημένα, τα ανεκπλήρωτα, τα κόμπλεξ, τις εμμονές. Ένα “σήμερα” που θα έχει όλα τα “θέλω” του…
Κι όλα αυτά, φίλε, να ξέρεις, για μια γυναίκα είναι πολύ εύκολα… Εκπαιδεύεται από νωρίς να είναι “πολλή” και να δείχνει “λίγη”, για να μην τρομάζει τα υπερεγώ που γεμίζουν από τη ζωή που δεν τολμούν να ζήσουν.
Υπάρχει μόνο μια μικρή παγίδα σε αυτό.
Μια γυναίκα θα τα κάνει όλα αυτά για εκείνον που δεν θα τα έχει ανάγκη… Θα τα κάνει από μόνη της, για εκείνον που δεν θα τα ζητήσει ποτέ. Για εκείνον που δεν θα πέσει ποτέ στα μάτια της.
Πώς το είχε πει η Μαλβίνα;
“Πάνω από όλους, και κάτω από εκείνον.”
