Γράφει η Κική Γ.
Μπορεί να ακούγεται απλό, μα σκέψου σοφά. Σταμάτα να ξοδεύεσαι εκεί που δε σου δίνουν σημασία. Όσο κι αν προσπαθείς, είναι μάταιο.
Όχι, δε φταίς εσύ. Δε φταίει κάτι πάνω σου, μέσα σου. Δεν κάνεις κάτι λάθος και σε απορρίπτει. Το μόνο λάθος σου είναι ότι ξοδεύεσαι σε λάθος άτομο.
Δεν είσαι καν στο πλάνο του, στο οπτικό του πεδίο. Είναι αλλού, και στην πραγματικότητα, βαθιά νυχτωμένος. Δεν ξέρει να διακρίνει το όμορφο στην ψυχή, τη ζεστή καρδιά, τη γεμάτη αγάπη αγκαλιά.
Τα μάτια σου δείχνουν τον κόσμο σου. Έναν επίγειο, πλούσιο, παράδεισο, που επιθυμεί να προσφέρει απλόχερα, ό,τι λείπει σ´ έναν άνθρωπο, για να αισθανθεί ευτυχισμένος.
Πρέπει να μπορεί όμως, ο άλλος άνθρωπος, να τα διακρίνει όλα αυτά.
Αν οι δρόμοι σας δεν τέμνονται, αν τα βλέμματα σας δεν ξεστωμίζουν χίλιες λέξεις, αν τα κορμιά σας δεν τρέμουν από ταραχή, αν η καρδιά σας δε σπάει, αν το αίμα σας δε βράζει, κι αν τα χείλη σας δε θέλουν απεγνωσμένα να ματώσουν από ηδονή, όλα είναι μάταια.
Χίλιες προσπάθειες να κάνεις, χίλιες φορές θα απογοητευτείς.
Το σοφό είναι, να μη σκορπάς το φως σου, σε μάτια που δε σε κοιτούν.
Φρόντισε να τα προσπερνάς τόσο γρήγορα, να εξαφανίζεσαι, ώστε να μην προλαβαίνουν να συγκρατήσουν, ούτε τη σκιά σου.
