Γράφει ο Νικόλας Φιλίππου
Μερικοί άνθρωποι δεν σου λείπουν.
Σου λείπει η εκδοχή σου που υπήρχε όταν ήταν ακόμη στη ζωή σου.
Εκείνη που απαντούσε αμέσως. Που έβρισκε δικαιολογίες πριν καν ζητηθούν. Που άκουγε τα ίδια παράπονα ξανά και ξανά, σαν να ήταν καθήκον της να καταλαβαίνει τα πάντα.
Μερικοί άνθρωποι σε θυμούνται μόνο όταν χρειάζονται ακριβώς αυτή την εκδοχή σου.
Την ήρεμη. Τη διαθέσιμη. Τη συγχωρητική. Εκείνη που δεν κρατούσε λογαριασμό για τις ακυρώσεις, τις σιωπές, τις υποσχέσεις που έμεναν στο στόμα τους μέχρι να ξεχαστούν.
Και όταν ξαναεμφανίζονται, δεν έρχονται πάντα με θράσος.
Μπορεί να έρθουν με ένα «σε σκέφτηκα». Με ένα τραγούδι. Με μια παλιά φωτογραφία. Με εκείνο το χαλαρό μήνυμα που μοιάζει αθώο, αλλά ξέρει πολύ καλά ποια πόρτα προσπαθεί να ανοίξει.
«Τι κάνεις;»
Και για λίγο, σε πιάνει.
Γιατί θυμάσαι. Θυμάσαι τις καλές στιγμές, το γέλιο, τις φορές που ένιωσες ότι ίσως αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς. Θυμάσαι πιο εύκολα όσα έδωσες από όσα σου κόστισαν.
Αλλά δεν είσαι πια εκείνος ο άνθρωπος.
Δεν είσαι πια η εκδοχή σου που έκανε τον πόνο του άλλου προτεραιότητα και τον δικό της υποσημείωση. Δεν είσαι η λύση ανάγκης για ανθρώπους που σε θυμούνται μόνο όταν τους τελειώνουν οι επιλογές.
Και δεν χρειάζεται να τους θυμώσεις.
Δεν χρειάζεται να τους εξηγήσεις πόσο άλλαξες. Ούτε να τους δώσεις την ικανοποίηση μιας μεγάλης κουβέντας.
Μερικές φορές, η αλλαγή φαίνεται σε κάτι πολύ απλό.
Στο ότι δεν απαντάς όπως παλιά.
Όχι για να τους τιμωρήσεις.
Αλλά γιατί, επιτέλους, θυμήθηκες κι εσύ ποια ήσουν όταν σε είχαν ανάγκη.
Και αποφάσισες ότι αυτή η γυναίκα αξίζει να τη συγχωρήσεις πρώτη.
