Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Πάντα είχα μια απορία με τους ανθρώπους που τα παρατάνε, είτε γιατί η ζωή δεν τους τα έφερε όπως θα ήθελαν, είτε γιατί κάνανε κακές επιλογές και πληγωθήκανε.
Ποια είναι η απορία μου;
Πώς μπορούν και ζουν δίχως έναν έρωτα στα σπλάχνα τους, δίχως αγάπη στην καρδιά τους, δίχως όνειρα κι ας φαντάζουν απατηλά.
Να σου πω γιατί κάνω τόσα λάθη;
Γιατί τολμάω να ζω, τολμάω να δρω, τολμάω να ερωτεύομαι.
Τολμάω ακόμη και να κάνω όνειρα κι ας μεγάλωσα.
Δεν τρέμω μπροστά σε τίποτα, δεν φοβάμαι να νοιώσω, να αισθανθώ.
Αναπνέω, γιατί δεν σταματάει ποτέ η επιθυμία μου.
Αναπνέω, γιατί δεν σταμάτησα ποτέ να ζω.
Γιατί αν σταματήσω να ζω, θα είναι και το τέλος.
Κι εμένα δεν μου αρέσει το τέλος, δεν μου αρέσει να κρύβομαι, θα είμαι πάντα στις επάλξεις.
Κι ας πληγώνομαι κι ας πέφτω κι ας γκρεμοτσακίζομαι, μπορώ κάθε μέρα να σηκώνομαι και να ξαναρχίζω απ’ την αρχή.
Μπορώ κάθε μέρα να κοιτάω τον ουρανό και να νοιώθω το ουράνιο τόξο στην ψυχή μου.
Κι ας έμεινα στο κρεβάτι μου πολλές ώρες ξαπλωμένη, ξέρω ότι αν γυρίσει ο τροχός θα χαμογελάσει η ψυχή μου και πάλι.
Γιατί η ζωή είναι έρωτας ρε φίλε!
Ένας έρωτας που περικλύζει τα πάντα.
Μια αγκαλιά, μια μυρωδιά, μια καλή κουβέντα, ένας καφές, μια μουσική, μια στιγμή που δεν θα την ξεχάσεις ποτέ.
Μεγάλωσα ρε φίλε, αλλά ποτέ δεν το έβαλα κάτω.
Πάντα θα αποζητάω το λίγο ακόμη.
Εκείνο το φιλί που ένοιωθα να σπαρταράει όλο μου το είναι, εκείνο το φιλί που αναζητώ σαν ναρκωτικό.
Γι’ αυτό μην απορείς με τα λάθη μου, γιατί εγώ το προσπαθώ καθημερινά κι ας πληγώνομαι.
Να απορείς με τον εαυτό σου, που έπαψε να ελπίζει, να ζει, να νοιώθει, να αγαπά.
Εγώ θα τολμάω να ζω κι όχι μόνο να επιβιώνω!
