Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Το έζησα σχεδόν είκοσι χρόνια και σήμερα, όταν το κοιτάζω από απόσταση, απορώ κυρίως με ένα πράγμα. Πόσο καιρό μου πήρε να καταλάβω ένα τόσο φτηνό κόλπο.
Με προκαλούσε μέχρι να αντιδράσω και μετά εξαφανίζονταν όλα όσα είχαν προηγηθεί.
Έμενε η αντίδρασή μου.
Να τη. Η τρελή. Η υπερβολική. Η προβληματική. Η χοντρή. Η άσχημη.
Κι εγώ τσιμπούσα.
Καθόμουν κι εξηγούσα. Τι είπα, τι εννοούσα, γιατί θύμωσα, τι είχε προηγηθεί. Έπαιζα στο μυαλό μου άπειρες φορές τους διαλόγους. Ξαναδιάβαζα μηνύματα, έψαχνα μήπως θυμάμαι λάθος, μήπως κατάλαβα λάθος, μήπως έπρεπε να το είχα πει αλλιώς.
Λες και υπήρχε σωστή απάντηση.
Και δεν ήμουν καμιά αγία. Έκανα μαλακίες. Είπα πράγματα που δεν έπρεπε, αντέδρασα άσχημα, πλήγωσα ανθρώπους. Έχω ζητήσει συγγνώμη και έχω φταίξει πολλές φορές στη ζωή μου.
Αλλά μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω ότι άλλο «έκανα μαλακία» και άλλο «άρα όλα όσα μου κάνεις από εδώ και πέρα είναι δικαιολογημένα».
Δεν είναι.
Το χειρότερο είναι ότι μετά από τόσα χρόνια είχα μάθει πια τη διαδικασία απ’ έξω. Δε χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια. Μια κατηγορία αρκούσε κι εγώ αναλάμβανα τα υπόλοιπα.
Έψαχνα μόνη μου πού έφταιξα.
Και πάντα κάτι έβρισκα. Άμα ψάχνεις τον εαυτό σου με μικροσκόπιο είκοσι χρόνια, όλο και κάτι θα βρεις. Άνθρωπος είσαι, όχι εγχειρίδιο σωστής συμπεριφοράς.
Αυτό είναι ίσως το πιο γελοίο κομμάτι όταν το σκέφτομαι σήμερα.
Πόση ενέργεια ξόδεψα προσπαθώντας να εξηγήσω τον εαυτό μου σε έναν άνθρωπο που είχε ήδη βγάλει το συμπέρασμά του.
Έμεινα πολύ περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Ανέχτηκα πράγματα που δεν έπρεπε. Μπήκα σε καβγάδες που δεν οδηγούσαν πουθενά και προσπάθησα αμέτρητες φορές να κάνω μια παράλογη κατάσταση λογική.
Αυτό ήταν το δικό μου κομμάτι.
Και ναι, μου άφησε κουσούρι. Ακόμα έχω την τάση να εξηγώ περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Ακόμα ψάχνω πρώτα μήπως έκανα εγώ κάτι λάθος.
Μόνο που τώρα το πιάνω.
Και όταν το πιάνω, σταματάω.
Δε χρειάζομαι πια να συμφωνήσει κάποιος μαζί μου για να ξέρω τι έζησα. Ούτε να παραδεχτεί τι έκανε. Ούτε να καταλάβει επιτέλους την πλευρά μου.
Είκοσι χρόνια ήταν αρκετά για τέτοιες μαλακίες.
Και όταν σκέφτομαι σήμερα πόσες ώρες, πόσα νεύρα, πόσες εξηγήσεις και πόσο από τον εαυτό μου ξόδεψα εκεί μέσα, δε μου βγαίνει κανένα μεγάλο συμπέρασμα για τη ζωή.
Μου βγαίνει κάτι πολύ πιο απλό.
Πω πω ρε πούστη μου, με τι καθόμουν κι ασχολιόμουν.
