Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Έρχεται η στιγμή που το «περίπου» δεν αρκεί πια. Δε σε χωράει. Δε σε γεμίζει. Στην αρχή κάνεις εκπτώσεις. Συμβιβάζεσαι, πείθεις τον εαυτό σου ότι και το λίγο είναι αρκετό, ότι το «σχεδόν» μοιάζει με το «ολόκληρο». Μα όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνεις πως το «περίπου» είναι το πιο ύπουλο ψέμα. Δε σε πληγώνει άμεσα, μα σιγά-σιγά σε ξεθωριάζει.
Τελείωσα με τους ανθρώπους που αγαπούν «περίπου». Που σε θέλουν, αλλά μόνο όταν τους βολεύει ή όταν σε χρειάζονται. Που σου λένε όμορφα λόγια, μα όταν χρειαστεί να σταθούν δίπλα σου εξαφανίζονται. Το «περίπου» στην αγάπη είναι σαν μισό φιλί. Δεν έχει γεύση, δεν αφήνει σημάδι, δε σε ζεσταίνει.
Τελείωσα και με τα όνειρα που τα κυνηγάς «περίπου». Αυτά που λες «κάποια στιγμή θα…» αλλά ποτέ δε βρίσκεις το θάρρος να τα κάνεις. Τα «περίπου όνειρα» είναι βολικά, γιατί δε σε εκθέτουν. Μένουν σε μια γωνιά να σε κοιτούν σιωπηλά και να σου θυμίζουν κάθε μέρα ότι φοβήθηκες. Μα η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη προδοσία στον εαυτό σου από το να ζεις μια ζωή μισή.
Τελείωσα με τις φιλίες που κρατιούνται «περίπου». Τις σχέσεις που στηρίζονται σε κουτσομπολιά, σε like και σε τυπικά «τι κάνεις;» χωρίς κανένα αληθινό ενδιαφέρον. Η φιλία δεν είναι να σε θυμάμαι μόνο όταν βαριέμαι. Δεν είναι να με στηρίζεις μόνο όταν όλα είναι εύκολα. Ή είσαι, ή δεν είσαι. Δεν υπάρχει μέση διαδρομή.
Τελείωσα και με τον ίδιο μου τον εαυτό όταν βολεύεται στα «περίπου». Όταν σιωπώ ενώ θέλω να φωνάξω. Όταν υποχωρώ ενώ μέσα μου καίγομαι. Όταν πείθω τον εαυτό μου ότι δεν πειράζει, αρκεί να έχω λίγα ψίχουλα. Τελείωσα με αυτή τη φωνή που με καθησύχαζε λέγοντας «έτσι είναι η ζωή». Όχι. Η ζωή δεν είναι μισή. Η ζωή είναι ολόκληρη, αλλιώς δεν είναι τίποτα.
Ξέρεις τι σημαίνει να λες «τέλος στα περίπου»; Σημαίνει να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο. Να λες «όχι» εκεί που όλοι περιμένουν να σωπάσεις. Να μην αρκείσαι σε μισές αγάπες, μισές αλήθειες, μισά όνειρα. Να μην ανέχεσαι εκείνους που σε θυμούνται μόνο όταν χρειάζονται κάτι. Σημαίνει να μάθεις να μένεις μόνος σου αν χρειαστεί, γιατί το «ολόκληρο μόνος» είναι πιο έντιμο από το «περίπου μαζί».
Δεν είναι εύκολο. Το «περίπου» είναι πάντα βολικό. Σου δίνει μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας. Σου ψιθυρίζει «μην ταράζεις τα νερά, έλα βολέψου». Μα το βόλεμα σκοτώνει πιο ύπουλα κι από τον πόνο. Σου κλέβει την ψυχή χωρίς να το καταλάβεις.
Γι’ αυτό, εγώ με τα «περίπου» τελείωσα. Θέλω αγάπες που καίνε, που σε αφήνουν χωρίς ανάσα. Φίλους που μένουν όταν όλα γκρεμίζονται. Όνειρα που τα κυνηγάω μέχρι να ματώσω τα γόνατά μου. Θέλω να λέω «ναι» ολόκληρο και «όχι» ολόκληρο. Θέλω το απόλυτο, το καθαρό, το αληθινό.
Κι αν χρειαστεί να χάσω ανθρώπους, θα τους χάσω. Κι αν χρειαστεί να πονέσω, θα πονέσω. Μα δε θα προδώσω πια τον εαυτό μου με μισά, ποτέ ξανά. Γιατί τελικά το μόνο που μένει είναι να μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να πεις «Έζησα ολόκληρα. Δε βολεύτηκα. Δεν έκανα εκπτώσεις.»
Ό,τι είναι «περίπου» ας μείνει πίσω. Εγώ συνεχίζω μπροστά.
