Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Υπάρχουν μέρες που όσο κι αν παλεύεις να σταθείς όρθια, η ζωή σε γονατίζει. Μέρες που τα «είμαι καλά» μοιάζουν με κακογραμμένο ψέμα και το χαμόγελο απλώς μια πρόχειρη μάσκα. Κάποιες μέρες σαν κι αυτή, σε χρειάζομαι. Όχι για να με σώσεις, αλλά για να μου θυμίσεις ότι δεν χρειάζεται να τα καταφέρνω πάντα μόνη μου.
Δεν είναι αδυναμία να παραδέχεσαι την ανάγκη σου. Είναι αλήθεια. Είναι το θάρρος να πεις «κουράστηκα» και να αφήσεις τον άλλον να κρατήσει για λίγο τον κόσμο που σε βαραίνει. Και σε αυτές τις στιγμές, δεν ζητάω θαύματα. Ζητάω μια παρουσία. Ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά. Αυτά που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στο χάος και στην ηρεμία.
Ο έρωτας δεν χτίζεται μόνο στα εύκολα. Δεν είναι μόνο οι βόλτες, τα γέλια, τα ταξίδια και τα μεθύσια. Χτίζεται κυρίως στα δύσκολα, εκεί που τα νεύρα σπάνε και οι αντοχές τελειώνουν. Εκεί που ψάχνεις έναν άνθρωπο να γείρεις και να μη σε κρίνει, να μη σε ρωτήσει πολλά, να σε δεχτεί με το βάρος και τη σιωπή σου. Η αληθινή αγάπη φαίνεται στις μέρες που δεν λάμπεις, αλλά θρυμματίζεσαι.
Κάποιες μέρες σαν κι αυτή, δεν θέλω συμβουλές ούτε έτοιμες λύσεις. Θέλω να με ακούσεις, ακόμη κι αν δεν έχω λέξεις. Θέλω να νιώσω ότι είσαι εδώ, ότι δεν με φοβάσαι ευάλωτη. Γιατί αυτή είναι η πιο μεγάλη απόδειξη έρωτα: να μην τρομάζεις από τις σκιές μου, να αντέχεις το βάρος τους και να με κρατάς.
Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος μπορεί να σε εξαντλήσει. Οι υποχρεώσεις, οι απαιτήσεις, οι προσδοκίες. Όμως η διαφορά έρχεται όταν έχεις δίπλα σου εκείνον που θα σταθεί και στις καλές και στις δύσκολες. Όποιος σε αγαπάει αληθινά, δεν φεύγει όταν σε βλέπει να λυγίζεις. Αντίθετα, σε κρατάει πιο σφιχτά.
Κι έτσι, σε μέρες σαν κι αυτή, μαθαίνω ξανά γιατί η λέξη «μαζί» είναι πιο δυνατή από το «μόνη». Γιατί το «σε χρειάζομαι» δεν είναι αδυναμία, αλλά η πιο μεγάλη πράξη εμπιστοσύνης.
