Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Ποτέ δε ξέρεις η αλήθεια είναι γιατί σε πλησιάζει ένας άνθρωπος. Σαφέστατα σου δείχνει ότι του αρέσεις, σε θέλει και θέλει να είναι μαζί σου να περνάτε όμορφα.
Ποτέ επίσης δε ξέρεις τι στα κομμάτια μπορεί να κουβαλάει αυτός ο άνθρωπος. Σίγουρα κάμποσα.. όπως κι εσύ.. όπως κι εγώ. Πως τα διαχειρίζεται κανείς όλα αυτά βέβαια είναι άλλη συζήτηση.
Ήρθες λοιπόν κι εσύ κάπως έτσι.. ξαφνικά όπως πάντα γίνεται. Σε καλωσόρισα όχι από ανάγκη αλλά επειδή αυτό είμαι αφενός κι αφετέρου; Μου το έβγαλες φίλε.. στο δίνω!
Ξεκάθαρα έδειξες ότι σε ενδιαφέρω και φάνηκε σύντομα ότι είμαστε πολύ συμβατοί, πράγμα σπάνιο άρα εκτιμητέο. Αμοιβαία καλέ μου όλα όσα υποτίθεται πρέπει να περιλαμβάνει τούτο το πακέτο.
Κύλησε όμορφα με ωραίες στιγμές, χημεία, γέλιο πολύ κι έρωτα να πλανιέται στην ατμόσφαιρα κι όχι μόνο. Όμορφες συζητήσεις, υπέροχο δούναι και λαβείν σε όλα και ελπιδοφόρο φάνταζε το μέλλον.
Άρχισα να αφήνομαι επειδή ήμουν συγκρατημένη από φόβους όχι άδικους ωστόσο. Δεν έριχνες εσύ τις άμυνές μου αλλά εγώ αποφάσισα κάποια στιγμή ότι θέλω να το ζήσω δίχως να με χαλάει τίποτα μήτε να με κρατά έρμαιο.
Έδειξα ότι μου αρέσεις, ότι χαίρομαι που είσαι πια στη ζωή μου και μέρος της καθημερινότητάς μου αν και δεν άλλαξα τίποτα σε αυτήν. Ήσουν η ευχάριστη προσθήκη γιατί είχα χώρο ή κι αν δεν έχεις, δημιουργείς αν επιθυμείς.
Σεβάστηκα το δικό σου τρόπο ζωής, το πρόγραμμά σου και προσαρμόστηκα όσο ήταν δυνατόν για να περνάμε καλά καλύπτοντας ο καθένας τις ανάγκες αλλά και τα όνειρά του όσο μπορούσαμε.
Ήσουν δοτικός κι εκδηλωτικός από την αρχή, έβλεπα νοιάξιμο, ενσυναίσθηση και μια γλυκύτητα. Δεν έβλεπα αντιθέτως πίεση, καταπίεση ή οτιδήποτε από αυτά που θα με έκαναν να τρέξω μακριά.
Όλα καλά θα έλεγε κανείς ειδικά όταν είδα προσπάθειες από την ώρα που έκανα κάποιες παρατηρήσεις δικαιολογημένες.
Κι όμως..όσο κι αν το απολάμβανα, κάτι ένιωθα, ακόμη κι αν δεν ήταν φανερό. Κάτι με προειδοποιούσε μέσα μου κι ας είχα απελευθερωθεί από καχυποψία και δισταγμούς.
Άρχισε να αχνοφαίνεται ότι κάπως σε ενδιαφέρει ο εαυτούλης σου κι ότι κρύβεσαι πίσω από άλλοθι για να μην ξεβολευτείς πολύ και να μην προσφέρεις περισσότερο.
Άρχισε να πλανιέται στον αέρα ότι δεν υπάρχει περιθώριο βελτίωσης σε σημαντικά θέματα και απλώς ζητούσες υπομονή και κατανόηση δίχως να τα έχεις κερδίσει για να τα αξίζεις.
Άρχισα να εισπράττω ότι θεωρούμαι δεδομένη τρόπον τινά ενώ έδειχνα το αντίθετο.
Άρχισα να καταλαβαίνω ότι μόνο εγώ προσπαθώ ξαφνικά κι ότι εγώ θα είμαι αυτή που θα παλεύω να το συντηρώ αυτό..γιατί για εξέλιξή ούτε καν.
Οι υποψίες έγιναν βεβαιότητα μόλις το τσέκαρα με κάποιον τρόπο οπότε πλέον εκτός από κρίμα, έχω μόνο ένα να πω καταλαβαίνοντας πια τα πάντα:
Κράτα την επιβεβαίωση λοιπόν.. όχι εμένα!
