Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Κάποτε πίστευα πως για να είναι μαζί δύο άνθρωποι αρκεί η αγάπη. Να είναι αγαπημένοι και μονιασμένοι. Να αγαπιούνται μέχρι τελικής πτώσης. Όσο όμως περνάνε τα χρόνια και, όντας πια παντρεμένη, κατέληξα στο συμπέρασμα πως η αγάπη δυστυχώς δεν αρκεί. Μια σχέση για να μπορέσει να προχωρήσει και να αντέξει στο χρόνο χρειάζεται σεβασμό και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Και όσο βλέπω ανθρώπους να τα παρατάνε, να μην προσπαθούν καν και με την πρώτη δυσκολία να το βάζουν στα πόδια, καταλαβαίνω γιατί αυτή η γενιά έχει αλλάξει τόσο. Να με συμπαθάτε, μα δεν μιλάω για εκείνους που πρέπει να φύγουν χθες, ούτε για εκείνους που έχουν πραγματικό πρόβλημα στην καθημερινότητά τους. Μιλάω πάντα για εκείνους που δεν θέλουν καν να προσπαθήσουν.
Θέλει σεβασμό η σχέση. Αμοιβαίο. Θέλει να μπορείς να σέβεσαι τα όρια και τις αντοχές του άλλου, όπως και εκείνος τις δικές σου. Θέλει έρωτα η σχέση, έναν έρωτα να μην σβήνει. Να μπορούν οι άνθρωποι να κρατάνε τη φλόγα αναμμένη ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές τους. Μακάρι η ζωή μας να κυλούσε όμορφα πάντα, μα οι δυσκολίες είναι περισσότερες.
Τέλος, η σχέση θέλει αμοιβαίες υποχωρήσεις. Να ξέρεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις και πότε πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω. Και όχι, δεν δέχομαι να μου λένε πως δεν μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι ένα βήμα πίσω. Όταν επιλέγεις κάποιον να είναι στο πλευρό σου, ξέρεις και τα καλά και τα άσχημά του. Ξέρεις, λοιπόν, πού μπορείς να υποχωρήσεις και πού όχι.
Άρα, ναι, με βεβαιότητα σου λέω πως για να πας ένα βήμα παρακάτω με τη σχέση σου δεν αρκεί μόνο η αγάπη. Θέλει καθημερινή προσπάθεια, υπομονή, υποχωρήσεις και πολλές συζητήσεις. Και οι μέρες δεν είναι πάντα καλές, όμως στις δύσκολες μέρες να θυμάσαι πάντα τα όμορφα που έχεις ζήσει, για να μπορείς να αντέχεις και να προχωράς.
