Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Όπως όλοι μας, έτσι κι εγώ ήθελα πάντα τη μεριά μου. Από μικρή, ήθελα το χώρο μου, τα παιχνίδια μου, να μη μου τα πειράζουν, τη δική μου γωνία στο σπίτι. Το καταφύγιο μου!
Την comfort zone μου βρε αδερφέ.
Έτσι κι ενήλικη, για μένα δεν άλλαξε τίποτα. Επέλεγα να απλώνω τα πράγματα μου, δίπλα σ’ έναν άνθρωπο, αλλά τελικά κατέληγα να τα μαζεύω άρον άρον και να φεύγω. Όπου φύγει – φύγει σου λέω.
Μα είπαμε, σπίτι μου, γωνιά μου, καταφύγιο μου, ε δεν είσαστε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Το κοριτσάκι σου θέλει ασφάλεια φίλε μου για να μείνει. Την αγάπη σου να την ηρεμεί, την αγκαλιά σου να τη ζεσταίνει. Να νιώθει σημαντική για σένα . Ποθητή σα θηλυκό και στα μάτια σου μοναδική.
Το σπιτικό είναι ο χώρος μας, το μέρος που είμαστε ο εαυτός μας. Κλείνουμε την πόρτα μας κι εκεί ζούμε αρκετές από τις ομορφότερες στιγμές της ζωής μας. Πόσο όταν το σπίτι σου αυτό είναι ο άνθρωπος σου λοιπόν. Αν πρέπει να σε ψάξω, να σε περιμένω, να κάνω δεύτερες σκέψεις και να παλεύω, άστο να πάει. Δίνω τόσες άλλες μάχες καθημερινά, εσύ θέλω να είσαι η ειρήνη μου.
Θέλω να είσαι το οικείο, ασφαλές, ήρεμο μέρος μου. Εκεί που θα ακουμπήσω την κουρασμένη μου ψυχή λίγο να την ξαποστάσω. Εκεί που θα πανηγυρίσω και θα χαρείς με τη χαρά μου.
Ο καλύτερος μου φίλος και το ίδιο “κάθαρμα” μ’ εμένα θέλω να είναι ο άνθρωπος μου, σου λέω.
Αλλιώς πού να μείνω;
Έτσι θυμάμαι τον εαυτό μου δίπλα σε παράθυρα αεροπλάνων, πούλμαν, τρένων, πλοίων, οδηγώντας, να κάνω απολογισμούς…
Μόνο σε διαστημόπλοιο δεν μπήκα να αλλάξω πλανήτη ή σε χρονοκαψουλα! Ίσως είχα καλύτερη τύχη τότε.
Δε φταίω εγώ που φεύγω, αυτοί φταίνε που δεν μου δίνουν λόγους για να μείνω. Κανείς δε μένει σε αφιλόξενες αγκαλιές. Δε μένει με δηλώσεις που μένουν δηλώσεις. Τις γυναίκες που μένουν, δεν τις ταΐζεις με απουσίες, αλλά με παρουσίες ουσιαστικές. Με πράξεις που τις γεννούν χαμόγελα, με το λόγο της τιμής σου κι ας συνοδεύεται και με μια γροθιά στο τραπέζι. Αν δεν την καις ολόκληρη σα γνήσιο αρσενικό, άστο καλύτερα.
Αυτή πάντα θα φεύγει κι εσύ θα μένεις να τρως τα αποφάγια των άλλων.
