Γράφει ο Νίκος Θεοδωρίδης
Η μοναξιά. Την φοβόμαστε, τη βρίζουμε, την αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι. Μα ξέρεις τι είναι χειρότερο; Το να νιώθεις μόνος δίπλα σε κάποιον που υποτίθεται πως είναι εκεί για σένα. Αυτό, φίλε μου, δεν είναι μοναξιά. Είναι προδοσία.
Το να είσαι μόνος είναι επιλογή. Είναι στάση. Είναι μια στιγμή ελευθερίας, μια ανάσα που σου θυμίζει ότι δεν εξαρτάσαι από κανέναν. Μπορεί να πονάει καμιά φορά, αλλά είναι αληθινό. Όμως το να βρίσκεσαι σε μια σχέση που σε αφήνει άδειο; Εκεί είναι που χάνεις τα πάντα. Χάνεις τον εαυτό σου, τα όριά σου, την αξία σου.
Ξέρεις πότε γίνεται το χειρότερο; Όταν προσπαθείς να το δικαιολογήσεις. «Είναι απλώς μια φάση», λες. «Θα αλλάξει, θα προσπαθήσω λίγο ακόμα». Και κάθε μέρα, λίγο-λίγο, σβήνεις. Χαμογελάς ψεύτικα, πνίγεις τα λόγια σου, και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι αυτό που νόμιζες πως είναι σχέση, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κενό γεμάτο συμβιβασμούς.
Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που τολμούν να πουν: «Μα καλύτερα αυτό, παρά να είμαι μόνος». Σοβαρά τώρα; Καλύτερα να υποφέρεις, να ζεις με ψίχουλα, παρά να σταθείς στα πόδια σου; Καλύτερα να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να μη σε αναγνωρίζεις, παρά να πάρεις το ρίσκο να μείνεις μόνος;
Όχι, φίλε. Η μοναξιά είναι πολύ καλύτερη. Γιατί όταν είσαι μόνος, έχεις εσένα. Κι όταν έχεις εσένα, έχεις μια ευκαιρία. Να χτίσεις, να γιατρευτείς, να μάθεις. Να περιμένεις τον άνθρωπο που δεν θα σε κάνει ποτέ να αναρωτηθείς αν είσαι αρκετός. Γιατί, πίστεψέ με, αξίζεις κάτι τέτοιο.
Μην το φοβάσαι. Μείνε μόνος αν χρειαστεί. Είναι καλύτερο από το να ξυπνάς κάθε πρωί δίπλα σε κάποιον και να νιώθεις το βάρος της απουσίας του. Μην σπαταλάς την ψυχή σου εκεί που δεν την εκτιμούν. Μείνε μόνος, χτίσε τον εαυτό σου, και περίμενε εκείνον που θα είναι αρκετός για σένα. Ή, καλύτερα, μαζί του θα νιώθεις ότι πάντα ήσουν.
