Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος
Δεν ζητούσες πολλά, έτσι έλεγες. Λίγη αγάπη, λίγη κατανόηση, λίγη αλήθεια. Τα βασικά δηλαδή. Δεν ήθελες τον κόσμο ολόκληρο· ήθελες έναν δικό σου κόσμο, στα μέτρα σου, στα όριά σου. Όμως το λάθος σου ήταν ότι τα ζητούσες από τον λάθος άνθρωπο.
Πόσες φορές ακόμα θα το κάνεις αυτό; Να γεμίζεις τους άλλους με προσδοκίες που δεν μπορούν να σηκώσουν. Να ελπίζεις πως αυτή τη φορά, αυτός ο άνθρωπος θα καταλάβει. Πως αυτή τη φορά δεν θα χρειαστεί να εξηγείς γιατί πονάς ή γιατί περιμένεις λίγη παραπάνω προσπάθεια. Δεν είναι θέμα προσδοκιών· είναι θέμα επιλογής. Κι εσύ, αντί να δεις ότι το πηγάδι είναι στεγνό, πέφτεις ξανά και ξανά μέσα του, νομίζοντας ότι αυτή τη φορά θα βρεις νερό.
Δεν φταις που ζητούσες. Φταις που έμενες όταν δεν έπαιρνες. Φταις που προσπαθούσες να αλλάξεις έναν άνθρωπο που δεν ήθελε να αλλάξει. Κι αυτό δεν είναι αδυναμία σου· είναι η δύναμή σου που την πέταξες σε λάθος μάχη.
Γιατί, τελικά, δεν είναι ότι ζητούσες πολλά. Είναι ότι ο άλλος δεν είχε τίποτα να σου δώσει. Ένα κενό με ωραία περιτύλιξη. Κι εσύ, με την ψευδαίσθηση πως μπορείς να γεμίσεις το κενό αυτό με τη δική σου αγάπη, την πίστη σου, τη δύναμή σου. Ξέχασες όμως το βασικό: Η αγάπη δεν είναι θέμα «να δίνεις». Είναι θέμα να συναντιούνται δύο που θέλουν να δώσουν και να πάρουν.
Δεν ζητούσες πολλά. Ζητούσες από κάποιον που δεν είχε να δώσει. Αυτό όμως, δεν είναι δικό σου λάθος. Είναι ευθύνη σου να το καταλάβεις νωρίς, να μην ξοδεύεσαι. Δεν σου αξίζουν μισές προσπάθειες και μισά λόγια. Δεν σου αξίζει να «βολεύεσαι» σε ό,τι δεν γεμίζει την ψυχή σου.
Το μάθημα; Να ζητάς. Να απαιτείς. Αλλά πρώτα, να διαλέγεις σωστά από ποιον. Γιατί, τελικά, δεν είναι ότι ζήτησες πολλά. Είναι ότι άξιζες περισσότερα. Και ίσως, ήρθε η ώρα να το καταλάβεις.
