Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Είσαι εσύ που νομίζεις πως τα ξέρεις όλα, ο Παντοδύναμος που ζει και αναπνέει για να δείχνει και να ξεχωρίσει το καλό από το κακό …καημένε μου όλοι οι άνθρωποι με άγνοια γεννιόμαστε με την ίδια άγνοια φεύγουμε.
Τίποτα δεν ξέρουμε εκτός από τον άλλον Παντοδύναμο.
Εκείνος ξέρει για το τι συμβαίνει, το καθετί… διαβατιάρικα πουλιά εμείς που στο πέρασμά μας αφήνουμε μικρές κοτσιλιές τάχα μου γνώσης, τάχα μιας πλήρης σοφίας.
Μα η σοφία θέλει να έχει διαβεί τόσα μονοπάτια που και τα πουλιά ακόμα κουράζονται και ξαποσταίνουν.
Και έπειτα αντιλαμβάνεσαι πως κουμάντο δεν έκανες ποτέ σε τίποτα και ούτε θα είσαι ποτέ σε θέση να κάνεις γατί νικητές στον κόσμο δεν υπάρχουν και ούτε κερδισμένοι.
Υπάρχει μόνο φως εκ φωτός…το κοιτάς και ζεις…Αν το αφήνεις να σβήσει,θα σβήσει κάθε τί μέσα σου.
Και εσύ κάθεσαι και κλαις σε μία κοινωνία πολιτισμένων και μη.
Άδικος κόπος σου έχω πει …οι συναντήσεις γίνονται μία φορά στη ζωή όλων, και εκείνη η φορά σ’ ακολουθεί παντού.
Να μην αρνούμαστε ότι η δύναμη της ψυχής μας πηγάζει από την δύναμη αυτού…του Άλλου.
Και συ νόμιζε ότι η ζωή σου χρωστάει…
